Showing posts with label விவாதக் களம். Show all posts
Showing posts with label விவாதக் களம். Show all posts

Wednesday, June 23, 2010

கசாபுக்கு எதிராக சாட்சி சொன்ன சிறுமிக்கு பள்ளியில் அட்மிஷன் மறுப்பு !!!

செய்தி பிரசுரம் ஆன நாளிதழ், நன்றி - தினகரன்


பாந்த்ரா: மும்பை தாக்குதலில் ஈடுபட்ட பாகிஸ்தான் தீவிரவாதி அஜ்மல் கசாபுக்கு எதிராக சாட்சி சொன்ன தேவிகா ரோத்வன் என்ற 11 வயது சிறுமியை பள்ளியில் சேர்த்துக்கொள்ள பாந்த்ரா கிழக்கில் உள்ள நியூ இங்லீஷ் ஸ்கூல் மறுத்து விட்டது. 


கசாபுக்கு எதிராக சாட்சி சொன்னதற்காகவே தன் குழந்தைக்கு அட்மிஷன் கொடுக்க அந்த பள்ளி மறுத்து விட்டதாக தேவிகா வின் தந்தை நட்வர்லால் ரோத்வன் கூறினார்.

“என் குழந்தைக்கு அட்மிஷன் கேட்டு இரண்டு மூன்று தடவை அந்த பள்ளிக்கு சென்றேன். ஆனால் இறுதியாக அவர்கள் என் குழந்தையை சேர்த்துக் கொள்ள மறுத்து விட்டனர்" என்று நட்வர்லால் கூறினார். 

ஆனால் இந்த பள்ளியை நடத்தி வரும் இந்தியன் எஜுகேஷன் சொசைட்டியின் கவுரவ செயலாளர் அமோல் தம்தாரே இந்த குற்றச்சாட்டை மறுத்து இருக்கிறார். 

“அந்த சிறுமி குறித்து நாங்கள் பெருமைப்படுகிறோம். ஆனால் 1 ஆம் வகுப்பு வரை மட்டுமே அவள் படித்து இருக்கிறாள். இப்போது 5 ஆம் வகுப்பில் சேர விரும்புகிறாள். மேலும் அவளுக்கு ஆங்கிலம் சிறிது கூட தெரியாது" என்று அவர் கூறினார்.


இருந்தாலும் கூட மாநில அரசும் கல்வி இலாகாவும் உதவி செய்வதாக இருந்தால் அந்த சிறுமியை சேர்த்துக் கொள்ள தயாராக இருப்பதாக அவர் தெரிவித்தார்.

“அந்த குழந்தைக்கு கல்வி கற்றுத்தர எங்கள் ஆசிரியர்கள் கூடுதல் முயற்சிகளை எடுத்துக் கொள்வார்கள். ஆனால் அரசும் கல்வி இலாகாவும் எங்களுக்கு ஆதரவு தர வேண்டும்Ó என்று தம்தாரே கூறினார். 


--------------------------------------------------------------------------

எனது சந்தேகங்கள் :

எந்த வகுப்பும் படிக்காமலேயே நேரிடையாக எட்டாம் வகுப்புத் தேர்வு எழுதலாம் என்ற அமைப்பு நம் கல்வித் திட்டங்களில் உள்ளது.

அப்படி இருக்க, ஒன்றாம் வகுப்பு படித்த ஒரு மாணவி 5 ஆம் வகுப்பு சேர கல்வி இலாகாவும், மாநில அரசும் எந்த வகையான உதவிகளை ஒரு பள்ளிக்குச் செய்ய வேண்டும் என்று எனக்குப் புரியவே இல்லை...

ஆங்கிலம் சிறிது கூடத் தெரியாதவருக்கு ஆங்கிலம் சொல்லித்தர ஒரு தனி ஆசிரியர் தேவைதான். ஆனால், நாட்டுக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு வழக்கில் தைரியமாகச் சாட்சி சொன்ன ஒரு குழந்தைக்கு அரசு உதவியாகவேண்டும் என்பது ஒரு பக்கம். (கசாபுக்கு ஏறத்தாழ 50 கோடி செலவு செஞ்சாச்சு.. இந்தக் குழந்தைக்கு சில ஆயிரங்கள் சலுகை தரக் கூடாதா என்ன?

ஆனால் சமுதாயத்தில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கும் "'வரி விலக்கு பெற்ற" பொது நல நிறுவனங்களால் ஒரு மாணவியின் கட்டணத்தை தள்ளுபடி செய்து கல்விக்கண் திறக்க இயலா விட்டால் அவற்றிற்கு வரிவிலக்கு ஏன் என்ற கேள்வி எழுகிறதல்லவா?

ஆக அரசு செய்ய வேண்டியது என்னவென்றால், அந்தப் பள்ளியின் அங்கீகாரத்தை உடனடியாக இரத்து செய்வதுதான் அல்லவா?

இல்லை இல்லை கட்டணத்தைப் பற்றிப் பேசலை, அந்தப் பொண்ணுக்கு ஆங்கில டியூசன் யார் எடுப்பது என்று கேட்கலாம். அதற்கு தேவை என்ன? தினம் 2 மணி நேர அதிகப்படியான ஒரு ஆசிரியரின் உழைப்பு அல்லவா?

ஒரே ஒரு ஆசிரியர் தினம் இரண்டு மணிநேரம் செலவிட்டால் அந்த மாணவி இன்னும் இரண்டு வருடங்களில் எட்டாவது தேர்ச்சி பெற முடியும். அப்படி இருக்க அரசும், கல்வி இலாகவும் இதில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை அவர் தெளிவாகச் சொல்லி இருக்கலாம்.

எதைச் சிந்திக்கும் போதும், முதலில் இக்காரியத்தைச் செய்ய வேண்டும் என உறுதியாக முடிவு எடுக்க வேண்டும். பிறகு அதற்கான வழி முறைகளை ஆராய வேண்டும். அதற்கு தேவையானவற்றைச் சிந்திக்க வேண்டும். அதன் பிறகு திட்டமும் செயலாக்கமும் இருக்க வேண்டும்.

ஒரு வருட ஆங்கிலப் பயிற்சி, அடிப்படைக் கணித / அறிவியல் பயிற்சி கொடுத்தால் அந்த மாணவி அடுத்த வருடம் ஆறாவது பாடத்திட்டத்துக்கு தயாராக முடியும்.. (அதுதானே அவங்க முக்கியப் பிரச்சனையே...)

இப்படி பிரச்சனையை எப்படித் தீர்ப்பது என்று அணுகாமல், அதற்கு என்ன சாக்கு சொல்வது என்பது கல்வி நிலையங்களில் ஆரம்பித்து போபால் பிரச்சனை வரை இருக்கு... 

அப்படி எப்படிங்க நாம முன்னேற முடியும்? 

முடிஞ்ச வரை சுயநலத்திற்காவது நான் சொன்னதை கடை பிடிக்க ஆரம்பிங்க.. அதாவது உறுதியோட யோசனை செஞ்சி திட்டம் போட்டு வேலை செய்ங்க... இன்னிக்கு வாழ்க்கையில் உயருகிற அத்தனை பேரும், காரியத்தை முடிப்பதில் இப்படி உறுதி உள்ளவங்கதான்..


பொதுநலம்? நாம இப்படி உறுதியான முடிவெடுக்க பழகிட்டா பொதுநலத்தில் அதை நாமே மிக எளிதாகச் செய்யலாம். யாரையும் நம்ப வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

.

Wednesday, January 13, 2010

அங்கீகாரத்தாகம்!!! - விவாதக் கட்டுரை!!!

உலகத்தில அங்கீகாரத்தாகம் இல்லாதவங்க இருக்க முடியாது.

எல்லோருமே அங்கீகாரத்துக்கு ஏங்கறோம்.

குழந்தை கூட அம்மாவின் செல்லமான பேச்சு, ஒரு சின்ன தட்டல் இப்படி அங்கீகாரத்துக்கு ஏங்குது.

அங்கீகாரம்தான் உலகத்தின் பல மிகப் பெரிய பிரச்சனைகளுக்குக் காரணம் கூட.

அங்கீகாரத் தாகத்தைக் குறைச்சிகிட்டோம்னா பல பிரச்சனைகள் காணாம போயிடும்.

நம்மை அங்கீகாரம் பண்றவங்க மேல நல்ல அபிப்பிராயம் ஏற்றடுத்திக்கிறோம். அங்கீகரிப்பவங்களை உயர்வா பார்க்கிறோம்.

நம்மை அங்கீகாரம் பண்ணாதவங்களை விரோதியாவே பார்க்க ஆரம்பிக்கிறோம். அங்கீகாரம் பண்ணாதவங்களை தூசாப் பாக்குறோம்.



ஆனா பாருங்க

அங்கீகாரம் குடுத்தா, அங்கீகாரம் எளிதா கிடைக்கும்.

இந்த சூட்சமம் அறிந்த சில பேர் நல்லபேர் வாங்கிகிட்டு குறுக்கு வழியா சட்டுன்னு மேல போயிடறாங்க. அவங்க உழைப்புக்கு நல்ல பலன் கிடைக்குது.


ஆனா மனசு கொஞ்சம் விறைப்பா இருந்து அடுத்தவங்களை அங்கீகாரம் பண்ணாதவங்களுக்கு இந்த உயர்வு என்பது கடினமா போகுது.

இதைப் பற்றிய எண்ணங்களை ஆராய்வோம்!


அங்கீகாரம் ஒரு தேவை, Herzberg's theory of motivation மற்றும் மாஸ்லோவின் hierarchy of needs இது மனித வளர்ச்சியின் பாகம் என்பதை தெளிவாக விளக்கும்.

அளவுக்கு மீறும் போது அமிர்தமும் நஞ்சு அல்லவா... அப்போது அதை Histrionic Personality Disorder என்று பெயரிட்டு அதிலிருந்து வெளிவர செய்யவேண்டும்.


அங்கீகாரம் கிடைச்சுட்டா மனசு அமைதியாயிடுதா? அந்த அங்கீகாரத்திற்கு என்ன அங்கீகாரம் இருக்குன்னு அலச ஆரம்பிச்சிடுது இல்லையா?

அந்த அங்கீகாரத்தை எத்தனை பேர் மதிக்கிறாங்க, அதை ஒரு நல்ல அங்கீகாரமா யார் யார் அங்கீகரிக்கறாங்க. அவங்களுக்கு மக்கள் மத்தியில என்ன அங்கீகாரம் இருக்கு..

இப்படி படிப்படியா தண்ணி குடிக்க குடிக்க தாகம் அதிகமாகி நாக்கு வரண்டு போகுது.

அங்கீகாரத்தில் பின்னால் உள்ள காரத்தின் வேலையைக் காட்ட ஆரம்பிக்குது இல்லையா?

ஒருபக்கம் வாங்கிய அங்கீகாரங்கள் தலையில கனமா உட்கார்ந்திடுது

இன்னொரு பக்கம் வாங்கப்படாத அங்கீகாரங்கள் மனசில பாரமா உட்கார்ந்திடுது..

இப்படி இன்னொரு பக்கமும் இருக்கு. இன்னும் பல பக்கம் இருக்கு. அதையெல்லாம் கொஞ்சம் அலசிப் பார்த்து தெளியலாம்னுதான் இந்த அலசல்

எப்படி ஒரு படைப்பாளிக்கு அங்கீகாரம் பெறுவதற்கு உரிமை இருக்கிறதோ, அதே போல அவனுடைய படைப்பை சிறந்ததாக, வித்தியாசமானதாக, விரும்பத்தக்கதாக, படைக்கும் பொறுப்பு அவனுடையதே. வாசகர்களின் நாடித்துடிப்பை அறிந்து எழுதவேண்டும். பெரிய எழுத்தாளர்களின் வெற்றியே அது தான். அதே போல தங்களை அப்டேட் செய்துக் கொண்டே இருப்பார்கள். எவ்வளவோ பெரிய எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்கள் எல்லாம் இப்பொழுது விலை போகாமல் தூங்குகிறது. காரணம் வாசகர்களின் ரசனை மாறுகிறது, மாறிக்கொண்டே தான் இருக்கும்.

ஒரு படைப்பாளியை ஊக்கப்படுத்துவது ஒரு நல்ல வாசகனின் கடமை, பொறுப்பு. ஒரு நல்ல வாசகனிடம் இருந்து பின்னூட்டம் வாங்கிதருவது படைப்பாளியின் எழுத்து திறமை.

வாசகன் இல்லாமல் படைப்பாளி இல்லை, அதே போல படைப்பாளி இல்லாமல் வாசகனும் இல்லை.

ஒரு நல்ல படைப்பாளியை உருவாக்குவது ஒரு வாசகன் தான். அதே போல ஒரு கெட்ட வாசகனை உருவாக்குவதும் ஒரு படைப்பாளி தான்.

அகவே அங்கீகார தாகம் படைப்பாளிகளின் உரிமை, அதே போல பின்னூட்டம் போடாமல் போவது வாசகனின் உரிமை.


ஒரு வாசகனின் கடமை என ஒருத்தருக்கு கடமையைத் தருகிறோம். ஒரு எழுத்தாளனின் கடமை என இன்னொருத்தருக்கு கடமையைத் தருகிறோம்,


அவனுடைய படைப்பை சிறந்ததாக, வித்தியாசமானதாக, விரும்பத்தக்கதாக, படைக்கும் கடமை படைப்பாளியுடையது.

படைப்பாளியை ஊக்கப்படுத்துவது ஒரு நல்ல வாசகனின் கடமை


கடமை எனப்படும் பொழுது - பலனை எதிர்பாராதே என்கிறது தத்துவம்.



அங்கீகார தாகம் படைப்பாளிகளின் உரிமை, 
பின்னூட்டம் போடாமல் போவது வாசகனின் உரிமை.


கடமையை வரையறுத்து விட்டு அதற்குப் பின்னால் வரையறுத்து இருப்பது உரிமை.

கடமையும் உரிமையும் எதிரெதிர் திசையில் இழுக்கின்றன உங்கள் வரையறையில்.

கடமையைச் செய்யாமல் இருப்பது உரிமை என்றபின்

கடமைக்கு அங்கு என்ன மதிப்பு?

எல்லோருமே படைப்பாளிகள்தான்..
எல்லோருமே வாசகர்கள்தான்

என்னும் பொழுது உங்கள் கடமையையும் உரிமையையும் பிரிக்கவும் முடியாது.. சேர்க்கவும் முடியாது.

நல்ல படைப்புகளை படைக்கவேண்டும்
நல்ல படைப்பாளிகளை வளர்க்கவேண்டும்

இதைக் கடமை என்றுச் சொல்ல முடியாது தக்ஸ். இது ஒரு கொள்கை அவ்வளவுதான்,

கடமைக்கும் கொள்கைக்கும் உள்ள வித்தியாசம் சட்டத்திற்கும் வழிகாட்டுதலுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் ஆகும்.

ஆக கடமை உரிமை எனக் குழப்பிக் கொள்வது கொஞ்சமும் உதவாது.

அங்கீகாரத்தாகம் எல்லோருக்குமே இருக்கிறது.

நல்ல எழுத்தாளனாக அங்கீகரிக்கப் படவேண்டும் என படைப்பவன் விரும்புவதைப் போல நல்ல விமர்சகனாக அங்கீகரிக்கப் படவேண்டும் என விமர்சகனும் விரும்பலாம் அல்லவா? ஆனால் அனைத்து தர விமர்சனங்களும் வரவேற்கப்படுகின்றனவா என்ன?

ஒரு உதாரணம் சொல்கிறேன் ..

வீட்டுக்கு வரும் விருந்தினரை அவருடைய வீடு வரைச் சென்று விட்டு வருவது ஒரு பண்பாடு என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

நான் உன் வீட்டுக்கு வந்தால் நீ என் வீடு வரை வந்து விட்டு வரவேண்டும். என் வீட்டுக்கு நீ வந்து விட்டதால் நான் உன் வீடு வரை வந்து வழியனுப்ப வேண்டும்., அதற்காக நான் உன் வீட்டிற்கு வந்ததால் நீ என் வீடுவரை வந்து விடவேண்டும்.. 

இப்படிச் சுற்றிக் கொண்டே இருப்பதா சரி?

விமர்சகனும் படைப்பாளியே.. எல்லாவற்றையும் விமர்சனம் மட்டுமே செய்துகொண்டிருந்தால் அவன் மனதில் இருப்பதை எப்போது எழுதுவது?


நாமே படைப்பாளியாகவும்.. நாமே விமர்சகனாகவும் இருக்கிறோம். நாம் எழுதியது நமக்கே திருப்தி தராத போது மற்றவர்கள் அங்கீகரிக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது தவறுதானே,

அதே சமயம், நாம் எழுதியது நமக்குத் திருப்தி தருவதாக இருந்தால் அடுத்தவர் சொல்லி நாம் எழுதியதை மாற்றிக் கொள்ளப் போவதில்லை, அப்படி இருக்க அடுத்தவர் மாற்றுக் கருத்து சொன்னால் மனம் காயப்படுகிறது. ஆக படைப்பாளியாக நாம் விமர்சனத்திற்கு தயாராக இருந்தாலும் காயப்படுகிறோம்..


அதே போல் விமர்சகனையும் பார்க்கலாம். எழுதிய முறை நம்மைத் திருப்தி செய்வதாயின் நல்ல விமர்சனம் தருகிறோம். ஆனால் எழுதியது சரியா தவறா என அலச நிறைய சமயம் தேவைப்படுகிறது. ஆக இனிக்கும் விஷம் நல்ல அங்கீகாரம் பெறக்கூடும்.

அதே மாதிரி நமக்கு எழுத்துநடை பிடிக்காவிட்டால் அந்தக் கருத்தை அலச பல சமயங்களில் பிடிப்பதில்லை. அதற்கு என்ன தான் எழுதுவது? படிக்கப் பிடிக்கவில்லை அதனால் படிக்கவில்லை என உண்மையையா? படிக்க நேரமில்லை, சமயம் கிடைக்கும் போது பின்னூட்டம் போடுகிறேன் என்றா? இல்லை சூப்பர்.. அருமை அபாரம் என்றா?

படைப்பாளியாக சில நேரம், விமர்சகனாக சில நேரம் இருந்து நம்முடைய தாகத்தை நாம் தணித்துக் கொள்ள விழைகிறோம்.

இதனால் விமர்சனம் என்பது முகஸ்துதியாக மாறுகிறது, முகஸ்துதி கர்வம், ஆணவம் போன்றவற்றை வளர்க்கிறது. இவையெல்லாம் பக்கவிளைவுகள்,

ஆக இப்படிக் கடமைகளாக வரையறுப்பதால் தீமைகளே அதிகம்.

அங்கீகாரம் என்பதன் ஆரம்பமே மக்கள் தங்கள் கவனத்தை காட்டுதல் என்பதே ஆகும்.

நான் சொல்வதைப் பற்றி யாருமே கண்டுகொள்ளவில்லை என்றால்தான் அங்கீகாரம் இல்லை என்று பொருள். நாலு பேர் அதை எதிரிக்கிறார்கள் என்றாலே அங்கீகாரம் கிடைக்க ஆரம்பித்து விட்டது என்றுதான் பொருள்.

கேள்வி வேள்விகளைத் தாண்டி வராத எதுவுமே சிறந்த படைப்பாகாது.

எத்தனை எதிர்ப்புகளைச் சந்திக்கிறதோ எத்தனை எதிர்ப்புகளைச் சமாளிக்கிறதோ அத்தனை உயர்கிறது.

எல்லோருக்கும் தெரிந்த, சரியென ஒத்துக் கொண்டதை சொல்வது சிறந்த படைப்பா, இல்லை மனங்களில் மாற்றங்களை உண்டாக்குவது சிறந்த படைப்பா?

அனைவரும் ஒத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதிலேதான் மிகப் பெரிய தவறு செய்கிறார்கள் அங்கீகாரத்தாகம் கொண்டவர்கள்.

குறிப்பாக  சிலர் சில கேள்விகளைக் கேட்கும் போது அது நேர்முகமாக எதிர்ப்பது போலத் தெரிந்தாலும் அதன் பிண்ணனியில் உள்ள எண்ணம் இன்னும் மேலும் மேலும் அதிகத் தகவல்களை வெளிக்கொண்ரும் யுக்தியே ஆகும். அடிப்படையில் உங்களுக்கு இன்னும் அதிகம் தெரியும் சொல்லுங்க என்ற பாணியே ஆகும். இந்த அடிப்படையை அங்கீகார தாகம் கொண்டோர் புரிந்து கொள்ளல் மிகவும் அவசியம். விமர்சனம் செய்வது எப்படி என்ற கட்டுரையில் சொன்னது போல நாலு பேர் நாம் சொல்வது என்ன என்று படிக்கிறார்கள் என்பதே மிகப் பெரிய அங்கீகாரம் ஆகும்.

சிலரின் பக்கங்களைப் பார்த்தால் எழுதுபவரைத் தவிர வேறு யாரும் படிக்கக் கூட வரமாட்டார்கள். அப்படி வெகுசிலர் உண்டு. அவர்களுக்கு மாத்திரமே அங்கீகாரம் இல்லையென்று சொல்லலாம். இந்த நிலைக்கும் காரணம் அவர்களே.

அங்கீகாரம் நமக்கு என்றால் நாம் எழுதுவது படிக்கப் படுகிறது. அங்கீகாரம் நம் படைப்புக்கு என்றால் படைப்பு விவாதிக்கப்படுகிறது. வாசகன் திருப்தி அடையும்போது கொடுக்கும் பாராட்டுக்கும், வெறும் வாய்வார்த்தைக்காக கொடுக்கும் பாராட்டுக்கும் வெகுவான வித்தியாசம் உண்டு.

பாராட்டு மட்டுமே அங்கீகாரம் என்று பலர் தவறாகக் கருதிக் கொள்வதாலும்..

படைப்பாளிக்கான அங்கீகாரம் எது? படைப்புக்கான அங்கீகாரம் எது எனப் பிரித்தரிய பலருக்குத் தெரியவில்லை,


கமல் சினிமா என எதிர்பார்ப்புடன் போனேன் - படைப்பாளிக்கு அங்கீகாரம்.

படம் ஏமாத்திடுச்சி - படைப்புக்கான அங்கீகாரம்.


படைப்புகளின் தொடர் தரமும் அதன் விமர்சனங்களை படைப்பாளி எதிர்கொள்ளும் விதமும் தான் படைப்பாளிக்கு அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத் தருகிறது.

ஊக்கப் படுத்துதல் என்பது சில சமயம் போதை மருந்துகள் (ஊக்க மருந்துன்னு சரியாத்தான் பேர் வச்சிருக்காங்க) போல மயக்கத்தை உண்டாக்கி எதிர் விமர்சனங்களைத் தாங்க முடியாத அளவிற்கு மனதை வலிமையற்றதாக்கி விடுகிறது. புகழ் போதை மேலும் புகழ் போதை என வெறியேறிப் போவதால், அவசர வேலையாகச் செல்வோரைக் கூட ஏன் வணக்கம் சொல்லலை, அந்த அளவுக்கு பெரிய ஆளா நீ என மமதையாகக் கேட்கும் மனப்பான்மையை வளர்க்கிறது. 

அங்கீகாரத் தாகம் ஆங்கிலத்தில் ஐடன்டிடி  கிரைசிஸ் என்று சொல்வார்கள். அதாவது நமது டென்சன் பிரச்சனை எல்லாம் ஐடன்டிடி கிரைசிஸ் என்ற எதிர்பார்ப்பு காரனமாகவே வருகிறது.

ஆன்மீகத்தில் ஒரு ப்ராக்டிஸ் உன்டு யார் நான் என்ற அடையாளத்தை உடைக்கிறானோ அவன் தான் முழு நிம்மதியாக இருக்கிறான். அவனே கடவுளை கானமுடியும். நான் என்ற அடையாயத்தை கறைக்க வேன்டும். அது தான் இந்த அங்கிகார பசியை தூண்டி விடுகிறது. தொடர் பிரச்சனைகளை மன உழைச்சனை தருகிறது
 

அங்கீகாரத்தாகம் என்பது ஐடெண்டிடி கிரைஸிஸ் - ஐ உருவாக்குகிறது. அது ஒரு பக்க விளைவு,

நான் யார், மற்றவர்கள் மனதில் எனக்கு என்ன இடம் என புரியாமல் தவிப்பவர்கள் இவர்கள். அதாவது அங்கீகாரத் தாகம் இவர்களின் மனம் வரண்டு போகச் செய்யும் பொழுது ஐடெண்டிடி கிரைஸிஸ் உருவாகிறது.

வருஷக்கணக்கா பழகறோம். நீங்க யாருன்னு நானோ நான் யாருன்னு நீங்களோ இதுவரைக்கும் கேட்டதுண்டா? உமக்கு அங்கீகாரத்தாகம் குறைச்சலா இருப்பதால் தானே இப்படி எழுதவும் முடியுது..

அங்கீகாரம் என்பது ஒத்துக் கொள்ளுதல், புகழ்தல் என்ற பாராட்டுதல் என்ற மாயப் பிரம்மைதான் பல இடையூறுகளுக்குக் காரணம்.

நான் பூமி உருண்டை இல்லைன்னு சொல்றேன்.

அதற்கு கிடைக்கும் முதல் அங்கீகாரம், எங்கே நிரூபியுங்க பார்க்கலாம்? என்பதுதான்.

முட்டாள் உளறுகிறான் என்று மனசுக்குள் நினைச்சுகிட்டே போகிறான் என்பது உதாசீனம் எனலாம்.

அதனால் கேள்வி கேட்கிறவங்க படைப்பை அங்கீகரீக்காமல் போனாலும், படைப்பாளியை அங்கீகரிச்சுட்டாங்க என்று புரிந்து கொள்ளணும்.

படைப்பாளியை அங்கீகரிக்காதவன் கேள்வியே கேட்கமாட்டான். இப்போ ஒருவர் கருத்துக்கு எதிர் கருத்தை இன்னொருவர் வைக்கிறார்னா, ஒருவர் இன்னொருவரை அங்கீகரிக்கிறார் அப்படின்னு அர்த்தம். வாத்தியாரை ஒரு சிந்தனையாளரா அங்கீகரிப்பதும், வாத்தியாரின் கருத்தை ஒத்துக் கொள்வதும் இரு வேறு தனிப்பட்ட விஷயங்கள்.

எதிர்ப்பால் பல விஷயங்கள் வளர்ந்திருக்கின்றன. அங்கீகாரமின்மையால் பல் விஷயங்கள் காணாமல் போயிருக்கின்றன.

ஆக எதிர்ப்பு என்பதே அங்கீகாரம்தான், ஆனா பாழாப்போன மனசுக்கு இது புரிய மாட்டேங்குது. .

நாம் சொல்வதை மத்தவங்க புரிஞ்சிகிட்டு, அதன் முழு பயனையும் உணர்ந்து பாராட்டுவது என்பது எப்பவாவது தான் கிடைக்கும். அது ரொம்ப ரொம்ப அரிதான விஷயம். ஆனா அதுக்காக ஏங்குவதிலேயே கிடைக்கும் அங்கீகாரத்தை கோட்டை விடுபவர்கள் பலபேர் உண்டு,

இதைப் படிக்கும் போது சில உதடுகள் நெளிஞ்சி புன்னகை செய்யும். அதை நான் பார்க்கப் போவதில்லை. எனக்குத் தெரியாத அந்த அங்கீகாரம் தான் என்னோட அடுத்தப் பதிவையும் தேடி வந்து அவர்களைப் படிக்கச் செய்யும். அந்த அங்கீகாரத்தை என்னால புரிஞ்சிக்க முடியாமல் போனா,

வாத்தியார் சொன்ன மாதிரி ஐடெண்டிடி கிரைஸிஸ் தான்.


அதாவது அங்கீகாரம் எங்கயுமே கிடைக்குது. ஆனால் அங்கீகாரம் என்னும் பெயரில் நாம் எதிர்பார்ப்பது புகழை, பாராட்டை...

அங்க தானுங்க பிரச்சனையே ஆரம்பம்.

அங்கீகாரம் என்பது இப்படியும் வருமா? உதாரணமாக ஒருவன் எனக்கு எதிரி என்றால் நான் அவனை எதிரியாக சித்தரிப்பது அங்கீகாரமா அல்லது நிர்ணயமா??? இல்லை இரண்டும் இல்லையா???

ஒருவனை எதிரியாக நான் அங்கீகரிப்பது சரியான சொற்பதங்களா???
 
உலகில் இருக்கும் மக்களை பலவகைகளாக பிரிக்கிறோம்

உறவினர்
நண்பர்கள்
எதிரிகள்
தெரிந்தவர்
கேள்விப்பட்டவர்
தெரியாதவர்

இவனெல்லாம் எனக்கு எதிரியா என நினைப்பது உதாசீனம்.

ஒருவரை எதிரி எனக் கருதும் பொழுது, அவரை அங்கீகரிக்கிறீர்கள். அவரின் நடத்தை, பேச்சு, எண்ணங்கள் இது போன்ற சிலவற்றை ஒப்புக் கொள்ள மறுக்கிறீர்கள். விமர்சிக்கிறீர்கள். எதிர்க்கிறீர்கள்

இந்தத் தெளிவு இருந்தால் எதிரி என்ற பதமே இருக்காது.

எனக்கு கேடு நினைப்பவன் என் எதிரி.. என்கிறார்கள் சிலர்..
என் சமுதாயத்திற்கு கேடு நினைப்பவன் என் எதிரி என்கிறார்கள் சிலர்..

வெறும் பேச்சுகளாக எண்ணங்களாக எழுத்துக்களாக இருக்கும் வரை, எதிர்ப்பு என்பது இருக்கிறது.

அதுவே செயல்களாக மாறிவிடும்பொழுது, பாதிப்பை தடுக்க காப்பு நடவடிக்கைகளிலும், எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளிலும், பின்பு கடைசியாய் அழிப்பு நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபடுகிறோம்.

ஆனால், நாம் சொன்னதைப் பாராட்டவில்லை என்பதால் ஒருவர் நமக்கு எதிரியாகக் கூடாது. நாம் சொன்னதைத் தவறு என்று சொல்வதால் ஒருவர் நமக்கு எதிரியாகக் கூடாது. அப்படி ஆகிறார் என்றால் தவறு நம் மீதுதான்.

விதண்டா வாதங்களை எதிர்ப்பதை விட உதாசீனம் செய்வதுதான் அதை அழிக்கும் வழி.

அவற்றின் அங்கீகாரம் என்பது அதை மனதில் ஏற்றுக் கொண்டு மன உளைச்சலுக்கு ஆளாவது.

ஆக தெளிவோடு இருந்தால் எதிரிகளாக அங்கீகரிக்க அவசியமில்லை.
தெளிவில்லாமல் தான் எதிரிகளாக அங்கீகரிக்கிறோம். 

இது வேற...

ஒரு கட்டத்திற்கு மேலே, ரொம்பவும் எதிர்பார்க்க முடியவில்லை... ஏனெனில் தமிழ்மன்றத்தில் 'ஆதவா'வைத் தெரியும்... அவன் எழுதுவது எப்படியிருக்கும் என்று பலரும் ஒரு வட்டம் போட்டு வைத்திருப்பார்கள்... தாமரை அண்ணா போன்ற வெகு சிலர் அந்த வட்டம் கிழித்து ஒவ்வொரு முறையும் புதியதாக எழுதுவார்கள்.. ஆக, தமிழ்மன்றத்தில் எனக்கான உச்சம் நான் அடைந்துவிட்ட்டேன்.... இனி எதிர்பார்ப்பது தவறு... என்னைப் பொறுத்தமட்டில்.. நான் எதிர்பார்த்து எதுவும் எழுதுவதில்லை. சில நேரங்களில் ஏமாற்றம் மிஞ்சியிருக்கலாம்.. பெரும்பாலான நேரங்களில் எனக்கான அங்கீகாரம் மன்றத்தைப் பொறுத்தவரை பூர்த்தியாகிவிட்டதாக உணருகிறேன்...



ஃபீலிங் ஃபார் பிலாங்கிங்னஸ் என்று, அதாவது இந்த இடம் எனக்கு உரியது, இது என் இடம் என்னும் உள்ளுணர்வு. அந்த உள்ளுணர்வு வருவதற்கு நாம் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டோம் என்ற உணர்வு வரணும். அந்த உணர்வு வந்திடுச்சின்னா பாராட்டு எல்லாம் இரண்டாம் பட்சம்.

அந்த உணர்வு வர என்ன செய்யணும்?

நமக்கு அந்த உணர்வு தானா ஏற்படுமா? இல்லை மற்றவங்க அந்த உணர்வை நமக்கு ஏற்படுத்தனுமா?

ஒரு இடத்தில் பிறந்து வளர்ந்து வாழ்க்கைக்காக இன்னொரு இடத்திற்கு போகும்பொழுது இதுதான் இனி என் இடம் என்ற உரிமையுணர்வு வர இந்த பாராட்டு அங்கீகாரம் உதவுகிறதா?

இதனால்தான் கல்யாணம் ஆகி கணவன் வீட்டிற்கு வரும் மனைவிகள் கணவனிடம் சமையலுக்கும், உடையலங்காரத்திற்கும், வீட்டு நிர்வாகத்திற்கும், அழகிற்க்கும், சின்னச் சின்னச் செயலிற்கும் பாராட்டு எதிர்பார்க்கிறாங்களா?

புலம் பெயர்ந்து வாழும் தமிழ் சமுதாயம் இந்த அங்கீகாரம் கிடைத்தால் அடுத்த தலைமுறை தன் சொந்த ஊரை மறந்து வருகிறதா?


அங்கீகாரம் என்பது விமர்சனம் என்று கொள்வோம்.. விமர்சனங்களில் பாராட்டுக்களும் தவறுகளைச் சுட்டிக் காட்டுதலும் அடங்கியிருக்கிறது. ஒரு இளம் படைப்பாளிக்கு, தட்டித் தட்டி ஒரு நிலைக்கு வராத படைப்பாளிக்கு நெகட்டிவ் விமர்சனங்கள் அங்கீகாரம் அளிக்குமா? அந்த படைப்பு வேண்டுமானால் முன்னிருக்கலாம். ஆனால் படைப்பாளி சட்டென்று இறங்கிவிடக்கூடுமே!!!

அங்கீகாரம் அளிக்கப்படும் விதத்தில் படைப்புகள் முன்னின்று, படைப்பாளிகள் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகி பாதிக்கப்படக்கூடாதல்லவா...

இதற்கு என்ன செய்யலாம்???
 எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு.

படைப்பாளிகளை விமர்சனம் செய்வது தவிர்க்கப்படல் மிகவும் நல்லது ஆதவா!.

விமர்சனம் செய்வது எப்படி என்ற திரியில் இதை விளக்கமாகவே சொல்லி இருக்கிறேன்.

முதலில் படைப்புகள் விமர்சனம் பெறுகின்றன, படைப்பாளிகள் யாரென்று தெரியாத பொழுது.

படைப்புகளினால் படைப்பாளிக்கு ஒரு உருவம் கொடுக்கப்படுகிறது.

பின்னால் படைப்பாளியினைப் பொறுத்து படைப்பு எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. வரவேற்கப்படுகிறது.

இவருடைய எழுத்துக்களில் இதுதான் ஸ்பெசல் என ஒரு எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது. அதை மட்டும் பார்க்கிறார்கள். ஒருவரின் பாணி, முத்திரை என நீ முதலில் சொல்வதைப் போல ஒரு உருவம் கொடுத்து விடுகிறார்கள்.

அந்த வரையறைகளைத் தாண்டி வெளிப்படுவது என்பது அவ்வளவு எளிதல்ல,

ஒரு வாசகன் ஆயிரக்கணக்கில் வாசிக்கலாம். ஆனால் வெகு சிலருக்கு மட்டுமே ரசிகனாக இருக்க முடியும். வெகு சிலரை மட்டுமே ஆழமாக ரசிக்கவும் முடியும். நான்கு அறைகள் கொண்ட இதயத்தில் எத்தனை பேருக்குத்தான் அவனால் இடம் கொடுக்க முடியும்?

மனம் விரும்பிப் படிக்காமல் கடமைக்காகப் படித்து போலியாக பாராட்டி வாழ்வதனால் சலிப்பு கூட வரலாம்.

பலரின் பாராட்டுகளை பெறும் ஒருவருக்கு தன் படைப்பு ஆழமாக அலசப்படவில்லை. சும்மாவாச்சும் தான் பாராட்டி இருக்காங்க என்று புரியுமானால், அடுத்து தான் எழுதப் போகும் விஷயம் மிகச் சிறப்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற உந்துதல் எப்படி வரும்?

விமர்சனம் என்பது இப்போதெல்லாம் குறித்த விமர்சகரின் தனிப்பட்ட கருத்துக்களாக மாறிப்போகின்றனவே..

இது படைப்புக்கும்,படைப்பாளிக்கும் ஆரோக்கியம் அல்லவே..
 படைப்புகளும் சரி, விமர்சனங்களும் சரி தனிப்பட்ட மனிதர்களின் கருத்துக்கள்தான். அப்படி இல்லாமல் போனால்தான் அது ஆரோக்யமான விஷயம் அல்ல.

தனிப்பட்ட கருத்துக்களை மட்டுமே வெளிப்படுத்தப் படுகின்றன, எனக்கு எது சரியெனப்படுகிறதோ அதை மட்டுமே நானும் எழுதுகிறேன்.

மன்றம் ஒரு கருத்து சொல்கிறது என்றாலும், அது பலரால் ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட ஒருவரின் தனிப்பட்ட கருத்து அவ்வளவுதான்.

அதனால்தான் கிடைக்கும் அங்கீகாரத்திற்கு என்ன அங்கீகாரம் இருக்கிறது என்று பார்க்கிறோம்.

அப்படியானால் விமர்சனம் என்பது தனி ஒருவரின் கருத்து தானா?
ஜனநாயகப் பண்புகளின் அம்சம் விமர்சனங்களுக்குள் பொருந்தாதா?

அப்படியாயின் ஒரு பொது ஊடகத்தின்,இதழின்,மன்றத்தின் கருத்தாக வெளிவரும் விமர்சனங்கள் எப்படி நடு நிலையாகவோ,ஒரு பக்கப் பார்வை இல்லாததாகவோ இருக்கும்?

 நடுநிலைமை என்றால் என்ன என்ற உங்கள் பார்வையை முதலில் நடுநிலைமையோடு சொல்லுங்க பார்ப்போம்.

1. நடுநிலைமை என்பது எல்லோருடைய எல்லாக் கருத்துக்களையும் ஒப்புக் கொள்வது?

2. நடுநிலைமை என்பது எல்லோருடைய எல்லாக் கருத்துக்களையும் எதிர்ப்பது?

3. நடுநிலைமை என்பது இது இரண்டையும் ஒப்புக் கொள்ளாமல் எதுசரியென்பதை நம் மனம், மற்றும் நமக்குத் தெரிந்த நியாயங்களைக் கொண்டு சொல்வது

4. நடு நிலைமை என்பது எதையுமே சொல்லாமல் அமைதியாயிருப்பது..

இப்படி ஆளாளுக்கு ஒரு நடுநிலைமையை வச்சிருக்காங்க.

ஏன்னா, நடுநிலைமை என்பதற்கு பலப்பல வரையறைகள் இருக்கின்றன.

நம்ம மன்றத்திலும் கூட இப்படித்தான். அவங்க வரையறையை மன்றம் மீறுவதில்லை என்றால் மன்றம் நடுநிலையில் செயல்படுகிறது அப்படின்னு சந்தோஷமா பலபேர் இருக்காங்க.

அவங்களோட சொந்த வரையறையை சிலர் மீறுவதா தெரிஞ்சா மன்றம் நடுநிலைமையோட செயல்படலைன்னு பலர் வருத்தப்படுவாங்க.

ஆனால் பலரால் சிபாரிசு செய்யப்படும் வரையறைகளை மன்றத்தின் விதிகளாக மாற்றி அதன்படி நடக்கமுயற்சிப்பதால் அதை நடுநிலை என்று சொல்லலாம்.

நடுநிலைக்கு முதல் தேவை அடுத்தவங்க சொல்வதைக் காது கொடுத்து கேட்க முயற்சிப்பது.

இரண்டாவது அவசியம், அதை ஒருமனிதனின் உண்மையான உணர்வாக அதற்கு மதிப்பளிப்பது.

நடுநிலைமை என்பதின் வரையறை என்ன என்பதை அவரவர் வரையறையில் பார்க்கலாம்.
1. பலரின் கோணத்தில் ஆராய்தல்
2. தன் தவறுகளை மறைக்காமல் ஒப்புக் கொள்ளுதல்
3. வெளிப்படையான கருத்துக்கள்
4. சம்பந்தப்பட்டவர்களின் உணர்வுகளால் பாதிக்கப்படாதது.
5. உணர்வுகளுக்கு இடமில்லை
6. நியாயம் மட்டுமே அளவுகோல்
7. பல்நோக்கு ஆய்வு
8. மனசாட்சியின் படியான செயல்பாடு
9. உறவுகள், பிணைப்புகள், சார்புகள் இல்லாத பொதுப்பார்வை. நண்பர், பகைவர், அறிந்தவர், உறவு, தெரியாதவர் என்ற பாகுபாடு காட்டாதிருப்பது
10. அறிந்த வரையில் உண்மையை மட்டுமே அடிப்படையாக கொண்டது.
11. நீடித்த நன்மையை அளிக்கக் கூடியது
12. அமைதியை, சமாதானத்தை உண்டாக்கக் கூடியது. இயன்றவரை அனைவருக்கும் நன்மைதரக் கூடியது
13. ஒரே அடிப்படை நீதியைக் கொண்டது.

மேற்கண்டதெல்லாம் இதுவரை திரட்டிய நடுநிலையைப் பற்றிய கருத்துகள்.

நடுநிலைமை இயலாத ஒன்று என்பதற்கான வாதங்கள்


1. நடுநிலை நாம் எவ்வளவு அறிந்திருக்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்து மாறுகிறது.

2. நடுநிலைமை என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் மாறுகிறது,

3. நன்மை தீமை நல்லது கெட்டது என்பது பற்றிய கருத்துக்கள் மாறுபடுகிறது.

4. நடுநிலை என்பது மாயை. எப்பொழுதுமே எதோ ஒரு பக்கம் சாய்ந்தே ஆக வேண்டி இருக்கிறது.

5. நடுநிலைமை நோக்கி செல்வதால் வளர்ச்சி குறையும். பல மாறுபட்ட செயல்பாடுகள், கோணங்கள், பார்வைகள் இருந்தால்தான் வளர்ச்சி இருக்கும்.

சத்திய சோதனை என்பதன் அடிப்படை..
.
நாம் எது நன்று என்று நினைக்கிறோமோ அதன்படியான சோதனைக்கு நம்மை ஆட்படுத்திக் கொண்டு தெளிவது, ஒரு முறை இருமுறை அல்ல.. இயன்ற வரை... ஒவ்வொரு பொழுதும்

நம் மனம் நினைப்பது சரிதானா என்பதை எப்படி அறிவது என்பதற்கு வழிகாட்டி அதுதான்.

நான் சொல்வது எந்த அளவிற்கு உண்மை என்று எனக்குத் தெரியாது!
ஆனால் என் இதயத்திற்கும் கடவுளுக்கும் விசுவாசமாக, நான் எனக்கு உண்மை எனத் தெரிந்ததைச் சொல்கிறேன்.

இது வெறும் உண்மை.

ஆனால் நடுவு நிலைமைக்கு உண்மை மட்டும் போதாது.. அது அடிக்கடி சுய பரிசோதனைக்கு ஆளாக்கப்படவேண்டும். கால தேச வர்த்தமான மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப புடமிடப் படவேண்டும். தன்னை நிலைப் படுத்திக் கொள்ளாத ஒருவரால் நடுநிலையான எதையும் தரவும் இயலாது. செய்யவும் இயலாது.

இது தன் தவறுகளை ஒத்துக் கொள்ளும் மனதுடன் இணைகிறது. 

நடுநிலைமையின் இன்னொரு அங்கம் பொறுப்பேற்றல்..

சொல்லும் வார்த்தைகள், செய்யும் செயல்கள் அதன் விளைவுகள் ஆகியவற்றில் தன் பொறுப்பினை மறுக்காமல் முழுமையாய் முடித்தல்.

ஏற்கனவே பார்த்த மாதிரி, மிகச்சரியான முடிவினை எடுத்துச் சொல்லி நடைமுறைப்படுத்துவது என்பது மிகக் கடினமான ஒன்று. அப்படி இருக்க மனப்பூர்வமாய் சரியானது என்று ஒன்றை எண்ணி அதைச் சொல்லி செயல்படுத்தும் பொழுதினில் ஏற்படும் பக்கவிளைவுகள் எதிர்விளைவுகள் ஆகியவற்றிற்கு பொறுப்பும் ஏற்று, பூரணமாய், மனப்பூர்வமாய் தவறுகளை ஒப்புக் கொள்வது மட்டுமல்லாமல் அவற்றை திருத்தவும் தன்னைத் திருத்திக் கொள்ளவும் எடுத்துக் கொள்ளும் முயற்சிகள்.

சத்திய சோதனையின் மறுபக்கம் இது. எதுவும் தவறாகலாம். ஆனால் தவறாகி விட்டது வருந்துகிறேன் என்பதோடு மட்டுமல்லாமல் அந்தத் தவறை சரி செய்யவும், இழப்புகளை ஈடுகட்டவும் தன்னுடைய செயல்களை முழுமையாக்கவும் உழைத்தல் இதுவாகும்.

இதுவும் நடுநிலைமைக்கு ஒரு முக்கியத் தேவையெனக் கருதுகிறேன். 

ஒவ்வொரு நிலையில் இருப்பவரின் அங்கீகாரத் தேவைகளும் வெவ்வேறு.. வெறும் பாராட்டுப் பின்னூட்டம் மட்டும் இல்லை அங்கீகாரம்..

பாராட்டல்
பரிசளித்தல் 
பட்டமளித்தல்
பொறுப்பளித்தல்

இப்படி பலவேறு முறைகளில் அங்கீகாரம் தரப்படலாம்.

மாஸ்லோவின் கூற்றுடன் இந்த கட்டுரையை முடிக்கிறேன்..



 இது மாஸ்லோவின் கூற்று. ஒவ்வொரு நிலையிலும் மனிதனின் தேவைகள் வேறு படுகின்றன.
முதலில் உணவு, உறக்கும் பிறகு பாதுகாப்பு, பிறகு பணம், பிறகு சமூக அந்தஸ்து என்று.

நாம் நல்ல அங்கீகாரங்களை பெற்று ஒரு நிலைக்கு வந்த பிறகு, நமக்கு மேலும் பதவி உயர்வோ, பெரிய மேசை, தனி அறை, பெரிய மகிழ்வுந்து என்றெல்லாம் தேவையில்லாமல் பணத்தின் அருமை மட்டும் உணர்ந்து, என்னை நீ இதே பதவியில் வைத்துக் கொள்ள, ஆனால் சம்பளம் மட்டும் ஏற்று என்று நாம் நிறுவனத்தின் நிர்வாகத்திடம் கூறலாம்.

அல்லது சமூகத்தில், நாம் பழகும் நபர்கள் பெரிய பெரிய பதவிகளை கொண்டிருந்தால் எனக்கு பெரிய பதவி கொடு, இதே சம்பளம் இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்று கூறலாம்.

நம்முடைய அடிப்படை தேவைகள் நிறைவேறுகிறதா. அப்படி நிறைவேறிவிட்டால் என்ன கேட்பது என்பது அந்த தனிநபரை பொறுத்தது.


ஆக அங்கீகாரத் தாகம் எல்லோருக்கும் இருந்தாலும் அதை எதனால் தணிப்பது என்பது ஒன்று,

அங்கீகாரம் என்பது என்ன என்று தாகம் கொண்டவர்கள் புரிந்து கொண்டு அடுத்தவர் மேல் மனவருத்தம் கொள்ளாமல் இருப்பது இன்னொன்று.

இவை அனைத்தும் புரிந்தால் எழுதுபவனுக்கும் வாசகனுக்கும் இடையில் உண்டாகும் பந்தம் பிரிக்க முடியாதது.

Tuesday, January 5, 2010

டிப்ஸ் தருவது சரியல்ல - விவாதம்



நம்மில் பலர் உணகங்கள், விடுதிகள் மற்றும் சில இடங்களில் பணியாளர்களுக்கு டிப்ஸ் என்னும் அன்பளிப்பு தொகையை வழங்குவது வழக்கம். இது சரியான ஒன்றா?


பல வசதியானவர்களும், நடுத்தர வர்கத்தினரும் தரும் அன்பளிப்பால் அந்த பணியாளர்கள் சில ஏழைகளிடமும் டிப்ஸ் எதிர்பார்கிறார்கள்.

இங்கு டிப்ஸ் தருவது கௌரவமாக மாறிவிட்டது. சம்பளம் வாங்கும் பணியாளுக்கு நாம் தருவது ஒரு விதத்தில் லஞ்சம்தானே? இது தேவையா

இந்த கருத்து ஒரு வகையில் சரி என்றாலும் அவர்களுக்கு கொடுக்கபடும் ஊதியம் மிக குறைவு மேலும் அவர்கள் காலையில் இருந்து இரவுவரை வேலை செய்ய வேண்டும் அதனால் டிப்ஸ் என்பது ஒரு டானிக் மாதிரிதான்..

டிப்ஸ் கொடுப்பது சட்டப்படி தவறு!
மனிதாபிமானப்படி சரி!  

இப்படி பல கருத்துகள் உலவுகின்றன.


மனிதாபிமானப் படிச் சரியா? அடிப்படையேத் தவறு.

ஒரு உணவகம். நான்கு பேர் வருகின்றனர். முதலாமவர் கைநிறையச் சம்பாதிப்பவர். கைநிறைய டிப்ஸ் கொடுப்பவர்.

இன்னொருவர் கைநிறையச் சம்பாதிப்பவர், டிப்ஸ் தருவதில்லை என்ற எண்ணம் கொண்டவர்.

மூன்றாமவர் அளவாகச் சம்பாதிப்பவர். அளவாகச் சாப்பிட்டாலும் அளவாகச் டிப்ஸ் தருபவர்.

நான்காமவர் அளவாகச் சம்பாதிப்பவர். டிப்ஸ் தரும் அளவிற்கு வசதி இல்லாதவர்.

அனைவருக்கும் ஒரே விதமானச் சேவை கிடைக்குமா? கிடைக்கும் என்றால் மனிதாபிமானம் என்பதை ஏற்றுக் கொள்கிறேன். கிடைக்காது என்றால் அது வெறும் வியாபாரம்தான். வியாபாரம் என்றாலும் நேர்மையான வியாபாரமா? இல்லை. ஏமாற்று வியாபாராம்.

எப்படி லஞ்சம் மனிதனைப் பாதித்ததோ அதேபோல் டிப்ஸூம் மனிதனைப் பாதிக்கிறது.

கடமையை மீற லஞ்சம் பெற்றவர்கள்.. கடமையைச் செய்ய லஞ்சம் பெற்றதைப் போல, இன்று அதிகப்படியான கவனிப்புக்கு டிப்ஸ் பெறுபவர்கள், டிப்ஸ் கிடைக்காதென்றால் சர்வீஸே கிடையாது என்று சொல்லும் காலம் வரும்.


அவனுக்குக் குறைந்த ஊதியம் கொடுக்கக் காரணமே நீங்கள் டிப்ஸ் தருவதினால்தான் ஐயா! உழைத்தும், அதற்குரிய வருமானம் பெறாமல், பிச்சை எடுக்கின்ற கீழான நிலைக்குத் தள்ளுவது டிப்ஸின் உபயம். இது அவனது தன்மானத்தைக் குறைக்கும் செயல்.


ஏன், உரிமையாளரே இந்து 6 மேசைகள் உன் பொறுப்பு. இதில் எவ்வளவு பில் ஆகிறதோ அதில் இத்தனைச் சதவிகிதம் உனக்கு எனப் பிரித்து சதவிகிதக் கணக்கில் கொடுக்கலாமே! அப்படிக் கொடுத்தால் அதை வருமானத்தில் காட்ட வேண்டும். உணவகமும் வரி கட்ட வேண்டியது இருக்கும். சொல்லப் போனால் டிப்ஸ் முறையால் அரசுக்குச் செல்ல வேண்டிய வரியும் ஏய்க்கப் படுகிறது.

5 ரூபாய் டிப்ஸ்னால வருமான வரியா அப்படின்னு கேக்கறீங்களா? 5 ரூபாய்க்கு 1.60 காசு வரி செலுத்தத் தானே வேண்டும்..

விதிவிலக்குகள் விதிகளாவதில்லை. அவை சூழ்நிலைகள் மற்றும் அந்த நேரத்து நிலவரங்களினால் கொடுக்கப்படுபவை. ஒரு விதிவிலக்கு கொடுக்கப்பட்டால் அதை உதாரணம் காட்டியே ஆயிரக்கணக்கில் விதிவிலக்குகள் கொடுத்து விதிவிலக்குகள் மட்டுமே விதிகளாகும் நிலைகளை உருவாக்கும் சமுதாயம் இது.

ஆகவே சில சமயங்களில் கல்மனங்களாக இருக்க வேண்டியதும் தேவையாகிறது. டிப்ஸ் கொடுத்து உரிமைக்குப் போராடும் குணங்களை மழுங்கடிக்காமல் இருப்பதே நல்லதென நினைக்கிறேன். 

டிப்ஸ் கொடுப்பது வரிஏய்ப்பு எப்படித் தெரியுமா?

நீங்கள் பணமாய் கொடுக்கும் டிப்ஸ் எந்தக் கணக்கிலும் சேருவதில்லை. அன்னியன் பாஷையில் சொன்னால்

10 ரூபாய் டிப்ஸ் கொடுத்தால் 3.50 ரூபாய் அரசிற்கு வருமான வரி
1 கோடிபேர் 10 ரூபாய் டிப்ஸ் என்றால் மூணரை கோடி
1 கோடிபேர் 50 முறை டிப்ஸ் என்றால்? 175 கோடி அல்லவா?

தமிழ் நாட்டின் சத்துணவுத் திட்டத்தின் நிதி ஒதுக்கீடே இவ்வளவுதானே!

1 ரூபாய் 2 ரூபாய் இருந்த டிப்ஸ்கள் பில் தொகையில் 10 சதவிகிதம் 15 சதவிகிதம் என ஏறுவதற்குக் காரணம் கொடுப்பவர்களா வாங்குபவர்களா?

டிப்ஸ் ஒன்றும் கேட்டு வாங்கி உருவானதல்ல. அது கொடுத்துப் பழக்கப்படுத்தப்பட்டதுதான்.

நம்ம வீட்டு விஷேஷங்களில் கூட வண்ணான், நாவிதர், புரோகிதர் போன்று தொடர்ச்சியாக பணி செய்வோருக்கு தட்சணை, மரியாதை என புத்தாடைகள் பணம் கொடுப்போம் ஞாபகம் இருக்கிறதா! ஒரு விழாக்காலத்தில் தபால்காரர் போன்றோருக்கு இனாம் கொடுப்போம் ஞாபகம் இருக்கிறதா? இவையெல்லாம் சேவைக்குத் தரப்படும் டிப்ஸ்களே! இவை தொடர்ச்சியாக பணிபுரியும் மக்களுக்கு ஒரு ஊக்கத்தொகையாக, போனஸாக அமைந்தது.

அதையே டிரான்ஸேக்ஷன் பேஸிஸ் அதாவது ஒவ்வொரு பரிமாற்றத்திற்கும் என மாற்றி டிப்ஸாக மாற்றி இருக்கிறோம். இதனால் பணம் கொடுத்தால் சேவை என்ற நிலைக்குத் தள்ளப் படுகிறோம்.

பசியாய் இருந்த பொழுது அவித்த கடலை கொடுத்தவளுக்கு ஒரு ஊரையே பரிசளித்தாராம். மன்னர்..(பெந்த காளூர்- அதாவது அவித்தக் கடலையூர்- அவித்தக் கடலையைப் கொடுத்தவ்ளுக்குப் பரிசாக அளிக்கப் பட்ட ஊர்) அதன் அடிப்படைக் காரணம் என்ன? ஆளுமை.. கர்வம்.. அந்த உணர்வுதான் இந்த டிப்ஸ்களுக்கு அடிப்படைக் காரணம். அதே அரசர் அரண்மனைச் சமையல்காரருக்கு என்னச் சம்பளம் தந்திருப்பார் என்பது ஊரறிந்த உண்மை.

அந்த உணர்வுகளால் பிறக்கும் டிப்ஸ், அதே உணர்வுகளைப் பரப்புகிறது. டிப்ஸ் பெறுபவரும் கர்வம் பெறுகிறார்.. உழைத்துத் தன் காசில் நாலு இட்லி சாப்பிடுபவர் டிப்ஸ் கொடுக்க 1 ரூபாய் இல்லாத காரணத்தினால் ஏளனமாக, கேவலமாகப் பார்க்கப்படுவது இந்த டிப்ஸ் கலாச்சாரத்தினால் உருவாவதைத் தடுக்க முடியாது.

டிப்ஸ் உணவகத்தில் மட்டும் இல்லை,, தபால்காரரிடம் இன்னும் சேவைப்பணி சார்ந்த தொழிலாளிகளிடம் பரவுகிறது, சம்பளம் குறைச்சல் என்ற ஒரே பல்லவியைப் பாடிப் பிச்சை எடுப்பது பழக்கப்படுத்தப் படுகிறது. இருக்கிறது என்பதற்காக நம் சொந்தக் குழந்தைகளுக்கே அளவுக்கு அதிகமாக கொடுத்தல் அவர்களைக் கெடுக்கும், அப்படி இருக்கச் சமுதாயத்திற்குச் சொல்லவும் வேண்டுமா?

கடையில் வாங்கும் பொருள்களுக்கு எத்தனைபேர் ரசீது கேட்டு வாங்குகிறார்கள்? அதில் வீணாகாத வரியா, மனிதாபிமானத்தோடு தரப்படும் டிப்ஸில் வீணாகிறது? உழைக்காமல் உட்கார்ந்து பிச்சைக்கேட்பருக்கு கொடுக்கக்கூடாது என்பது மிகச் சரி. ஆனால், உழைத்தவருக்கு மனதாரக் கொடுப்பதில் தவறில்லை. கால்குலேஷன்கள் எடுபடாத இடம் மனிதாபிமானம்.


எதற்காக ஒப்பிடுகிறீர்கள்? இதுதான் அடிப்படைத் தவறு நம்மக்களிடத்திலேயே!

கடையில் ரசீது வாங்காதது மிகப் பெரிய தவறு.
டிப்ஸ் கொடுப்பது ஒரு தவறு..

பெரிய தவறு இருக்கிறது என்பதற்காக சின்னத் தவறை சரி என்று சொல்லலாமா? முன்னரே சொன்னேன் ஞாபகம் இருக்கிறதா? இரண்டையும் எதிர்ப்பதுதான் சரியே தவிர, முதலில் பெரியதைப் பார்ப்போம் அப்புற சின்ன விஷயங்களைப் பார்ப்போம் என்றுச் சொல்லுதல் சரியல்ல.

விதிவிலக்குகள் விதிகளாக்கப்படுவது என்பதுதான் இது.

உழைத்தவருக்கு மனதாரக் கொடுப்பது..
இங்கு மனது ஆறுகிறதா சிவா.ஜி?

ஒரு கடையில் இட்லி 2 ரூபாய்.. இன்னொரு கடையில் 4 ரூபாயில் இன்னொரு கடையில் 16 ரூபாய்.. இன்னொரு கடையிலோ 50 ரூபாய்..

எங்கு டிப்ஸ் அதிகம் கொடுக்கப்படுகிறது? கர்வமா இல்லை இளகிய மனமா எது டிப்ஸிற்கு அடிப்படைக் காரணி?

ஒரு வேறுபாட்டைப் பாருங்கள்..

ஒரு ஷூ பாலிஸ் செய்பவன் சுயதொழில் செய்கிறான்.. அவன் கேட்பது 5 ரூபாய் என்று கொள்வோம். நீங்கள் 6 ரூபாய் கொடுக்கிறீர்களா? அது தொழிலுக்கு கொடுக்கப்படும் மரியாதை...

ஆனால் அதன் பின் விளைவு என்ன? அவன் அனைவருக்கும் 6 ரூபாய் ஆக்குகிறான். சிலர் பேரம் பேசி 5 ரூபாய்க்கு பாலிஸ் செய்து கொள்கின்றனர். அதாவது 6 ரூபாய் கொடுக்க மனமுள்ளவர்கள் 6 ரூபாய் தடுகின்றனர். 5 ரூபாய் தர மனமுள்ளவர்கள் பேரம் பேசுகின்றனர். ஆனாலும் இந்த மாறுதலுக்குச் சின்ன வித்து நீங்கள் கொடுத்த ஒரு ரூபாய்.


பூக்காரர்கள் எங்கள் அடுக்குமாடி வீட்டுப்பக்கம் வருவதில்லை. காரணம் அருகில் உள்ள இன்னொரு குடியிருப்பில் அதிக விலைக்குப் பூக்களை வாங்கிக் கொள்கின்றனர். எங்கள் குடியிருப்ப்பில் பேரம் பேசுகின்றனர்.

காய்கறிக்கடைக்காரர்கள் இதே போல் பேரம் பேசும் மக்களை புழுக்களைப் போல் பார்க்கின்றனர். காரணம், சொன்ன விலைக்கு வாங்கிச் செல்ல மென்பொருள் வல்லுனர்கள் இருக்கின்றனர். ஆக நாம் அறிந்தோ அறியாமலோ கொடுக்கும் ஒரு ரூபாய் எத்தனை ஏழைகளை பாதிக்கிறது என்பதை அறியவேண்டும். பின்விளைவுகள் நம்மை அல்ல, வருமானம் குறைந்த மக்களையே பாதிக்கிறது.

ஒரே ஒரு காட்சியினை மட்டுமே பார்ப்பதால் உங்களுக்குச் சரியாகத் தோன்றுவது அதற்குப் பின்னால் ஏற்படும் பத்துப் பதினைந்து தொடர் நிகழ்ச்சியைக் காணும் பொழுது அதன் விளைவை அறியவைக்கும்.

தனிமனிதனுக்கு உதவுவதாய் எண்ணிக் கொண்டு சமுதாயத்திற்குக் கெடுதல் செய்யாதீர்கள்.

உணவகங்களில் பரிமாறுவோர், தங்கள் பணிக்கானச் சம்பளத்தை முதலாளியிடம் பெற்றுக் கொள்கின்றனர். நீங்கள் டிப்ஸ் கொடுப்பதை முதலாளியும் அறிகிறார். அவர் என்ன செய்கிறார்? அவனுக்குரிய சம்பளத்தைக் குறைக்கிறார் அல்லது சம்பள உயர்வைச் வழங்குவதில்லை, இதனால் உண்மையில் பணம் யாருக்குப் போய்ச் சேருகிறது? கடை முதலாளிக்குத்தான். பரிமாறுபவனுக்கு அல்ல.


நீங்கள் இறுதியாக அந்தப் பணம் எங்குச் சென்று சேர்ந்தது என யோசித்துப் பார்க்க மறந்து விட்டீர்கள் என நினைக்கிறேன்.

மனிதாபிமானம் என்பதைப் பற்றி ஏற்கனவேச் சொன்னேன்

அனைவருக்கும் ஒரே விதமானச் சேவை கிடைக்குமா? கிடைக்கும் என்றால் மனிதாபிமானம் என்பதை ஏற்றுக் கொள்கிறேன்.

தன்னுடைய சொந்த உழைப்பில் சம்பாதித்த சொற்பக் காசில் உணவருந்தும் இன்னொரு உழைப்பாளி டிப்ஸ் தராததால் ஏளனமாக நடத்தப்படும் சூழ்நிலையை உருவாக்கிக் கொண்டிருப்பது டிப்ஸ் கலாச்சாரம்.

ஒரு தொழிலாளிக்குப் கொடுக்கும் பணம் இன்னொரு தொழிலாளிக்கு மானப்பிரச்சனையை ஏற்படுத்துமானால் அதை எப்படி மனித அபிமானம் என்றுச் சொல்கிறீர்கள் புரியவில்லையே!

ஐந்தே வார்த்தைகளில் சொல்வதானால்

அபிமானம் - வெகுமானம் - வருமானம் - தன்மானம் - அடமானம்

டிப்ஸ் கொடுப்பது எவ்விதத்தில் பார்த்தாலும் தவறு என்கிறீர்கள்.. சரி அதனால் நான் டிப்ஸ் கொடுப்பதில்லை என்று நீங்கள் வாதிடுகிறீர்கள்...

அது அரசுக்கு போகிறது. அரசை நீங்கள் ஏமாற்றுகிறீர்கள்... சரிங்க... டிப்ஸ் விஷயத்தில் இவ்வளவு கறாராக இருக்கும் நீங்கள்.. லஞ்ச விஷயத்தில் எப்படி இருக்கிறீர்கள்?

நான் லஞ்சமே கொடுத்ததில்லை என்று சொல்லபோகிறீர்களா?

எப்படியாவது அடைந்து விட வேண்டும் என்ற ஆசைதான் லஞ்சத்தின் ஊற்றுக்கண். ஆதாரப்புள்ளி.

அன்றாட வாழ்க்கையில் லஞ்சம் குறுக்கிடும் அளவிற்கு வைத்துக் கொள்வதில்லை. ஆர்வத்தைக் குறைத்துக் கொள்வதின் மூலம் பல இடங்களில் இலஞ்சம் கொடுக்காமல் தவிர்த்து வந்திருக்கிறேன்.

இயன்ற வரையில் தவிர்ப்பது என்பதுதான் நோக்கமே..

தவறு என்று உணரும் பட்சத்தில் இயன்ற வரை செய்யாமல் இருக்க முயற்சிக்கிறோம்.

இயலாமை காரணமாகச் சமரசத்திற்குப் ஆட்படுவதன் மூலம் விதிவிலக்குகளை விதிகளாக்குகிறோம் என்பதுதானே நடக்கிறது. அதை குறைக்க வேண்டும் என்பதுதான் என்னுடைய வாதம்.

வீட்டில் 1 கோடி கொள்ளை போய்விட்டது என்பதற்காக 10000 ரூபாய் இருக்கும்பொழுது வீட்டைத் திறந்துபோடுவது தவறுதான். தவறுக்குத் தவறு பரிகாரமாகாது.

ஹோட்டலுக்குப் போனாக்கூட 10 சதவிகிதம் டிப்ஸ் கொடுக்க வேண்டி இருக்கிறது என இலஞ்சம் கேட்பவர்கள் தங்கள் ரேட்டை உயர்த்திக் கொள்ள வழிவகுக்கப் போகிறீர்களா? நீங்கள் இப்படிக் கேட்கும் பொழுது அதே இலஞ்சம் வாங்கும் சிலக் குழுவினர், ஹோட்டலுக்குப் போய் காசு கொடுத்துச் சாப்பிட்டாக் கூட 10 சதவிகித டிப்ஸ் கொடுக்க வேண்டியதிருக்கிறது என்று அவர்களின் வசதிக்கு வளைத்துப் பேசுவார்களே! உயரதில்காரிகளின் அடாவடி ஆடம்பரங்களே தாங்கள் இலஞ்சம் வாங்குவதற்குக் காரணம் என்று ஊழியர்கள் சொல்வதைப் படித்திருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.


நான் சுத்தமானவன் என்பது என் வாதமல்ல. சுத்தமானவனாக இருக்க முயற்சிக்கிறேன். புது அழுக்குகள் சேராமல் இருக்கவும் அதே சமயம் பழைய அழுக்குகளைக் களையவும் முயற்சி செய்கிறேன். முயற்சி பலிக்கவில்லை என்றக் காரணத்தினால் நான் தோற்றுப் போவதில்லை. ஆனால் கொஞ்சமாவது பலித்தது.. என்பதே எனக்குப் போதும். இலஞ்சம் பெறுவது கடினம் என்ற சூழ்நிலையை உண்டாக்குவதே எனக்கு மிகப் பெரிய வெற்றிதான். ஒரே நாளில் எல்லாவற்றையும் மாற்றி விட முடியாது. ஆனால் கொள்கை அளவிலாவது நியாயங்கள் நியாயங்களாகவும் அநியாயங்கள் அநியாயங்களாகவும் இருந்து கொண்டே இருந்தால்தான் சாதகமானச் சூழல்களை உருவாக்க முடியும்.

இங்கு விவாதப் பொருள் டிப்ஸ் கொடுப்பது சரியா தவறா என்று. டிப்ஸ் கொடுக்காதவர்கள் இருக்கிறீர்களா என்று அல்ல. இயன்றவரை தவிர்ப்பது மிக நல்லது.

ஒவ்வொரு முறை இது நல்லது இது கெட்டது எனச் சொல்லும்பொழுது நீங்கள் செய்ததே இல்லையா என்றுக் கேள்வி எழுவது இங்கு வாடிக்கை. நான் செய்துவிட்டதால் அதை நான் நியாயம் என்று ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும் என்பது என்ன நியாயம்? தவறு செய்தால் ஆமாம் தவிர்க்க இயலாமல் தவறு செய்துவிட்டேன் வருந்துகிறேன். இனி இவ்வாறு தவறு ஏற்படாமல் எச்சரிக்கையாக இருப்பேன் எனத் தவறை உணர்ந்து ஒப்புக்கொண்டு தவறைத் தவறாகவே காண்பதுதான் நல்லது.

சில மாயையான எண்ணங்களைத் தகர்ப்பதே என் விவாதத்தின் நோக்கம். டிப்ஸ் சரி என்றீர்கள். என்ன அடிப்படையில் என்றதற்கு மனிதாபிமான அடிப்படையில் என்றீர்கள். அந்த அடிப்படையில் உள்ள குறைகளை எடுத்துச் சொன்னேன்.

இல்ஞ்சம் தவறு என்ற எண்ணம் அடிப்படையில் அடிமனசில் இருப்பதனால்தான் சாதாரணமக்கள் நாள்தோறும் அதைக் கையாள்வதில்லை. அதே போல் டிப்ஸ் தவறு என்ற அடிப்படை எண்ணம் மனதில் இருந்தால்தான் 10 சதவிகிதம் டிப்ஸ் தந்தால்தான் மரியாதை என்ற எண்ணத்திற்குப் பலியாகாமல் இருப்பீர்கள்.

டிப்ஸ் போன்றவைகள் சாதாரண உணவகத்தில் எதிர்பார்க்க முடியாது,. உயர்தர உணவகங்களில் இவ்வாறானவை நிறைந்து இருக்கிறது. அப்படியான உணவகங்களில் பெரும்பான்மையான நடுத்தர வர்க்கத்தினரும் மிகக் குறைந்த விகிதத்தில் ஏழைக்குடியானவர்களும் உண்ணச் செல்லுகிறார்கள். ஆக, யார் யார் எப்படிப்பட்டவர்கள் என்ற சிறு கணிப்பு பணியாளரிடம் இருக்கும் என்றாலும் டிப்ஸ் வழங்கப்படுவது உண்டு முடித்தபின் தானே? அதாவது பணியாளர் சேவை முடிந்த பின் தான் டிப்ஸ் வழங்கப்படுகிறது. முன்பே கணித்து வைத்த கணிப்பின் படி ஒரு பணியாளர் டிப்ஸ் கொடுப்பவருக்கு தாழ்ந்த சேவை வழங்குவாரா? அல்லது அப்படி வழங்கத்தான் அவருக்குத் தோன்றுமா?

ஒரே விதமான சேவையை எல்லாரிடமும் எதிர்பார்க்க முடியாது. அதே சமயம் டிப்ஸ் எதிர்நோக்கியோ, அல்லது நோக்காமலோ பெரும்பான்மையான பணியாளர்கள் தகுந்த சேவை வழங்குகிறார்கள் என்பதே உண்மை.

5 ரூபாய் டிப்ஸுக்கு வருமான வரி ஏய்ப்பு என்று சொல்லுவதெல்லாம் அதிகபட்ச ஆராய்வு. ஒவ்வொரு செயலுக்குப் பிற்பாடும் தகுந்த விதிகள் இருக்கிறதா என்று நம்மால் பார்த்துக் கொண்டிருக்கமுடியாது. அப்படி தேவையுமில்லை. டிப்ஸ் என்பது அன்பளிப்பாக மட்டுமே தருவதாகக் கொள்வோம். அன்பளிப்புக்கு வரிகள் தேவையில்லை. சிலர் சேவைக்குத்தானே என்றும் சொல்வதுண்டு. ஒரு நல்ல சேவகன் சிறு பிழையால் ஏதாவது கொட்டிவிட்டோ, தவறிவிட்டோ, அல்லது உண்பவருக்கு மனதில் பிடிக்காமல் போனாலோ டிப்ஸ் தராவிடில் அது சேவைக்கான மதிப்பல்ல. மனது பிடித்திருந்தால் தருகிறார்கள். சேவைக்கு என்பது இரண்டாம் பட்சமே!


ஆறிப்போன இட்லி உங்களுக்கும் ஆவி பறக்கும் இட்லி அடுத்த மேசைக்கும் வருவதைக் கண்டிருக்கிறீர்களா?

இரக்கப்பட்டுத் தருவது - இதன் விளைவைத்தான் சொல்லி இருக்கிறேன் அல்லவா! இதன் பின் விளைவு நியாயமாகக் கிடைக்கும் சம்பள உயர்வுக்கு வெட்டு. டிப்ஸ் அதிகம் கிடைக்குது அந்த ஹோட்டலில் என்பதால் பணிக்கு போட்டி அதிகம். அதை வைத்துக் கொண்டு முதலாளி ஆடும் பொம்மலாட்டம்.

நியாயமானது என்றால் அதைச் சம்பளத்திலேயே சேர்த்துக் கொடுத்துவிட்டு பொருள்களின் விலைகளில் சேர்த்துக் கொள்ளலாமே! தரப்படுவது அவர்களுக்கு உரிய தொகை என்னும் பட்சத்தில் இனாமாகக் கொடுப்பது மிகப் பெரியத் தவறு. இல்லை இல்லை எனக்குக் கருணை மனது. அவர் கஷ்டப் படுகிறார் என்னாலானது என்று நீங்கள் தருகிறீர்களா? அப்படியானால் என்ன அர்த்தம்? அந்த தொகைக்கு அவர் சேவை உரியது அல்ல. ஏதோ பெரிய மனது பண்ணி நீங்கள் பிழைத்துக் கொள்ளட்டும் என பிச்சை போடுகிறீர்கள் என்று அர்த்தம். இதில் என்ன கருணை இருக்கிறது? அவரை அவமானப் படுத்துகிறீர்கள் அல்லவா?


பணக்காரன் டிப்ஸ் கொடுத்தான். நடுத்தர மக்கள் டிப்ஸ் கொடுத்தால்தான் கௌரவம் என்ற நிலைக்குத் தள்ளப் பட்டனர். ஏழைகள் டிப்ஸ் கொடுக்க காசு வேண்டுமென ஒரு இட்லி குறைவாக்ச் வேண்டியக் காலம் வரும் தூரம் அதிகமில்லை.

சம்பளம் என்பது பணியாளரின் உரிமை. டிப்ஸ் என்பது உரிமை இல்லாதது. சம்பளம் என்பது நான் இருப்பதற்கு, டிப்ஸ் என்பது என் பணிக்கு என்ற நிலை உருவாகாமல் தடுப்பது ஆரம்பத்திலேயே தவிர்ப்பதால் மட்டுமே நடக்கும்.

அன்பளிப்புக்கு வரி இல்லைதான். ஆனால் அதே டிப்ஸ் பில்தொகையில் இணைக்கப்பட்டால், சேவை வரி பன்னிரண்டு சதவிகிதம், அந்த ஊழியனின் வருமான வரி, மற்றும் அந்த ஹோட்டலின் தொழில் வரி என அரசுக்குச் சென்று சேரும்.

கொடுத்துப் பழக்கிவிட்டுப் பின்னால் ஒருநாள் வருத்தப்படுவது தவறு.

பணத்தையும் கருணையையும் (வேறு அர்த்தம் இருந்தாலும், இல்லை அதைச் சொல்லலை) இணைத்தால் பலசமயங்களில் ஆபத்துதான். அது ஒருமுறை செய்யும் விதிவிலக்கு. விதியல்ல என்பதுதான் என் வாதம். ரொம்பப் பசித்தவன் ஒருவனுக்கு ஒருமுறை உணவளிக்கலாம். தினமும் போட்டால் அவனைச் சோம்பேறியாக்கிய புண்ணியம் உங்களையேச் சேரும். 50 பைசா பிச்சைப் போட்டுப் பாருங்கள். உங்களுக்குக் கிடைக்கும் மரியாதையை. வளர்த்து விட்டால் அதே கதிதான் உங்களுக்கு உணவகத்திலும். 

ஒரு பொருளின் அடக்க விலையில் சேவையின் விலை கூடத்தான் இருக்கிறது. சேவை சரியில்லை என்றால் அந்தக் கடைக்கு கூட்டம் வராது. வருமானம் வராது. ஆகவே சேவை நன்றாகச் செய்தார் என்று ஓவர் எமோஷனலாகத் தேவையில்லை. அந்தச் சேவையை மதித்துத்தான் மக்கள் கொஞ்சம் அதிக விலை கொடுக்கவும் தயாராக இருக்கிறார்கள்.


மனதுக்குப் பிடித்தால் தருகிறோம் என்றுதானே பல விஷயங்கள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.

டிப்ஸ் வாங்கும் சில பணியாளர்கள், பில் தொகையைக் குறைப்பது போன்றச் சில காரியங்களிலும் ஈடுபட்டு தங்கள் நிறுவனத்திற்கு எதிராகவும் செயல்படத் தயாராகிவிடுகிறார்கள் அல்லவா?

மாற்றப்பட வேண்டியது - முதலாளிகளை - அவர்கள் தரும் சம்பளத்தை உயர்த்தவேண்டியது. அப்படி உயர்த்தப்பட வேண்டுமானால் தரமும், தொழில்சுத்தமும், சேவையும் நல்ல அளவில் இருந்து இருந்தால் தொழில் பெருகும். . டிப்ஸ் கொடுப்பதால் ஒரு உணவகத் தொழிலாளியின் பசிக்கு (?) உணவளிக்கும் கருணை பெருமக்கள் என்பது கொஞ்சம் விபரீதமாக இல்லையா?


முதலில் 25 பைசாவில் ஆரம்பித்த டிப்ஸ். பின்னர் சில்லறைகள் என மாறி ஒரு ரூபாய், இரண்டு ரூபாய் என வளர்ந்து சாதாராண உணவகங்களில் 5 ரூபாயாக வளர்ந்து நிற்கிறது. பெரிய உணவகங்களில் சதவிகிதக் கணக்கில் சென்று நிற்கிறது.

இருக்கிறது.. தருகிறேன் என்ற மனப்பான்மையில் நோக்கினால் டிப்ஸ் தவறாகப் படாது.

பாவம் ரொம்பக் கஷ்டப் படுகிறான் எனப் பார்த்தாலும் டிப்ஸ் தவறாகப் படாது..

நிறைய ஓடி ஓடிச் செய்கிறான் இவனுக்கு எதாவது கொடுக்கணும் என்றுப் பார்த்தாலும் டிப்ஸ் தவறாகத் தெரியாது.

ஆனால்

இப்படிக் கொடுத்துப் பழக்கியது கெடுத்துப் பாழாக்கியவற்றை எண்ணிப் பார்த்தால் டிப்ஸ் தவறாகப் படும். இலஞ்சமும் இப்படித்தான் ஆரம்பித்தது.


ஒவ்வொரு செயலுக்குப் பின்னரும் நாம் கணக்கு போட்டு நடாத்த முடியாது. இன்று டிப்ஸுக்கு வரி என்று நினைத்து டிப்ஸ் தராமல் செல்லும் நாமே, ஒரு பொருளின் மதிப்பைக் காட்டிலும் அதிக விலை கொடுத்து வாங்குகிறோமா இல்லையா? அது நம் கண்களுக்குத் தெரிந்தே நடக்கிறது.

பணியாளரின் ஒவ்வொரு செயலிலும் டிப்ஸுக்கான எதிர்பார்ப்பு இருப்பதில்லை. சிலர் கேட்டுப் பெறுகிறார்கள். சிலருக்குத் தானாகவே விழுகிறது. இது பிச்சை அல்ல. சேவைக்கான அன்பளிப்பு.

அதிக விலைகொடுத்து வாங்குகிற காரணத்தை ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேன். உதாரணத்திற்குச் சொல்கிறேன்..

ஹென்கோ மேடிக், சர்ஃப் அல்ட்ரா மேடிக் மற்றும் ஏரியல் மேடிக் போன்ற சலவைப்பொடிகள் கிலோ 150 + ரூபாய்கள். 

இப்பொழுது ரின் கிலோ 70 ரூபாய்க்கு சலவைப் பொடியை அறிமுகப் படுத்தி இருக்கிறது. உடனே ரின் சலவைப் பொடி தரம் குறைந்தது என முடிவு செய்யாமல் உபயோகித்துப் பார்க்க வேண்டும். நல்ல விஷயங்கள் அதிகமாக இருந்தால் மாறித்தான் ஆகணும். இதனால் ரின் விலை உயரும். மற்றவர்களின் விலை குறையும் ஒரு சமன்பாட்டுக்கு வந்து விடுவார்கள்.

சந்தைப் பொருட்களின் ஒவ்வொன்றின் விலைமீதும் நம்மால் ஏற்படும் சின்னக் கட்டுப்பாடு உண்டு. ஒரு சமன்பாட்டில் அதன் விலை வந்து நிற்கும். அதில் சின்ன மாறுதல் ஏற்படுத்தினாலும் ஏற்றத் தாழ்வுகள் உருவாகி மறுபடியும் இன்னொரு சமன்பாட்டுக்கு வரும்வரை வேறுபாடுகள் அதிகம் இருக்கத்தான் செய்யும்.

ஒரு அளவிற்கு மேல் விலை செல்லும் பொழுது அதன் உபயோகத்தைக் குறைக்க ஆரம்பிக்கிறோம். அதற்கு மாற்றுப் பொருளோ அல்லது அது இல்லாமலோ வாழவோக் கற்றுக் கொள்கிறோம். பெட்ரோலுக்கும் டீசலுக்கும் விலை உயர்ந்து கொண்டே போவதினால் இது நடக்கிறதல்லவா?


அன்பளிப்பு என்பது எதையும் எதிர்பாராமல் கொடுப்பது. அன்பினால் கொடுப்பது,.. ஆனால் நீங்கள் கொடுக்கும் டிப்ஸை சாப்பிடாமலேயே கொடுப்பீர்களா? அய்யா போன மாசம் உங்க ஹோட்டலில சாப்பிட்டேன். அன்பாக் கவனிச்சுகிட்டீங்க. தரணும் போலத் தோணுச்சி.. இந்தாங்க என ஒரு 5 ரூபாயைக் கொடுப்பிர்களா? இல்லைதானே. டிப்ஸ் என்பதே உண்ட அதே நேரத்தில் கொடுப்பதுதானே! அப்படி இருக்க அது எப்படி அன்பளிப்பு? அது சேவைக்கான கட்டணம் இல்லைதான். ஆனால் ஆகி விடும் ஆபத்து நிறைய இருக்கிறது.


அன்பளிப்பு என்கிறீகளே.. பக்கத்து மேசைக்கு பணி செய்பவருக்கு உன் பணி நேர்த்தியாக அழகாக இருந்தது என்றுக் கொடுத்துப் பாருங்களேன் ஒரு முறை. அன்பளிப்புதானே.. எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல்தானே கொடுக்க வேண்டும். அன்பான உபசரிப்பைப் பாராட்டித்தானே!  இது முடியாதல்லவா? அதனால் அன்பளிப்பு என்ற வார்த்தையை உபயோகப்படுத்துவது தவறு. நன்றிக்கடன் என்று வேண்டுமானால் சொல்லிக் கொள்ளுங்கள்.


சிலர் கேட்டுப் பெறுமளவிற்கு வளர்ந்தது என்பது என் கூற்றைச் சரியாக நிரூபிக்கிறது தென்றல். அடுத்த கட்டம் என்ன?. சிலர் என்பது இன்னும் சிலர்.. அப்புறம் பாதிப்பேர் அப்புறம் பெரும்பான்மையோர்.. இப்படி வளர்ந்து கொண்டேதான் செல்லும்.


டிப்ஸ் என்பது என்னதான் 5 ரூபாய் இரண்டு ரூபாய் என்று நாம் பேசிக்கொண்டாலும் கொடுப்பவரின் வளத்தைப் பொறுத்து ஆயிரம் இரண்டாயிரமாகக் கூட இருக்கிறதல்லவா?


மத்திய தர உணவகங்கள் கூட 100 ரூபாய் வரை டிப்ஸ் வாங்குமளவுக்கு வளர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.


சேவைக் கட்டணம் என்றால் சேவைக்கு ஏற்ப பணம். இரண்டு மணி நேரம் பணி செய்தேன். அதற்குக் கட்டணம் இது என்று ரசீது கொடுங்கள்.சேவைக்கட்டணம் கட்டாதவர்கள் சுயசேவைப் பிரிவில் சாப்பிடட்டும். அது நேர்மையாக இருக்கும். (அப்ப அந்தப் பணம் பணியாளருக்கு எப்படிக் கிடைக்கும் எனக் கேட்பீர்கள்.. இப்பொழுது மட்டும் என்னவாம், முதலாளி மறைமுகமாக அந்தப் பணத்தைப் பறித்துக் கொண்டுதானே இருக்கிறார். என்னவோ நாம் தான் மிகப்பெரிய தானம் செய்து புண்ணியம் செய்தவர்களாக எண்ணிக்கொள்கிறோம். )

நிர்ணயம் இல்லாமல் இயன்ற அளவு என்பதினால்தான் பணியில் ஏற்றதாழ்வுகள் வர அனுமதிக்கிறோம். இயன்ற அளவு என்பதை எப்பொழுதும் அதிகமாக்கிக் கொண்டே போவதுதான் மனிதமனம். டிப்ஸ் என்றுச் சொல்லுவதை விட சேவைக்கட்டணம் என்று நிர்ணயம் செய்து உரிமையுடன் பெற்றுக் கொள்வதுதான் நல்லது.

ஒரு உணவகம் நடக்கவும் நல்ல திருப்தி கிடைக்கவும் உழைப்பவர்கள் யார் யார்?

1. சமையல்தொழிலாளி
2. பரிமாறுபவர்
3. நீங்கள் சாப்பிட்ட பாத்திரங்களைக் கழுவி சுத்தமாக்குபவர்
4. உங்கள் மேஜையை சுத்தமாக வைத்திருப்பவர்
5. உணவகத்தைச் சுத்தமாக வைத்திருப்பவர்.

இவர்களில் சம்பளக் குறைவு யார் யாருக்கு? நீங்கள் கொடுக்கும் பணம், உங்களை முகஸ்துதி செய்யும் சர்வருக்கு மட்டும்தானே! எப்படி வேலையிடங்களில் முகஸ்துதி செய்பவர்களை மட்டும் மேலாளர் கவனித்துக் கொள்கிறார் என்று நீங்கள் சொல்லுகிறீர்களோ அப்படித்தானே இங்கும்? ஒரு மேசை துடைப்பவனுக்கோ, தரையைச் சுத்தம் செய்பவனுக்கோ அதே கரிசனம் ஏன் காட்டுவதில்லை? மேசை சுத்தமாக இல்லாவிட்டால்? தரை சுத்தமாக இல்லாவிட்டால்? உணவு சுவையாக இல்லாவிட்டால்? அவர்களெல்லாம் சரியாகப் பணிசெய்தால் பாராட்டும் பரிசும் சர்வருக்கு.. எங்கேயோ கேட்ட மாதிரி இல்லை?

2. ஹோட்டல் முதலாளிகள் டிப்ஸைக் காரணம் காட்டிச் சம்பளத்தைக் குறைப்பதில்லை என்கிறீர்கள். அப்படியானால் சர்வருக்கு வருமானக் குறைவு வரக் காரணம் என்ன? 5000 கொடுக்க வேண்டிய இடத்தில் 2000 கொடுப்பது போன்றவை நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. அப்படி இல்லையென்றால் டிப்ஸ் கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? பல பார் அண்ட் ரெஸ்டாரெண்டுகளை உதாரணமாய் சொல்ல முடியும். டிப்ஸ் மட்டுமே பெரிய வருமானம் அவர்களுக்கு. அது மட்டுமல்ல. ஈரோட்டிலேயே மிகப் பெரிய உணவகம் மற்றும் கேளிக்கை விடுதி என் நண்பருடையது. அவர் எப்படிச் சம்பளம் வழங்குகிறார் என்றும் அறிவேன். அதே போல் மத்தியத் தர உணவக உரிமையாளர் என்ன செய்கிறார் என்பதையும் அறிவேன். அதே போல் 20 மேசைகளுக்கு 2 பணியாளர்களைக் கொண்டுச் சமாளிக்கும் சிறு உணவகங்களையும் அறிவேன். அதனால் தான் முதலாளிகள் டிப்ஸை வருமானத்தில் கணக்கிடுகிறார்கள் என்பதையும் ஆணித்தரமாகச் சொல்கிறேன். அங்கே உள்ள பணியாளர்கள் இன்னும் அங்கேப் பணியாற்ற ஒரே காரணம் டிப்ஸ் வருமானம்தான்.


3. ஒரு வேலைக்கு அதற்குரியவரிடம் இருந்து மட்டுமே வருமானம் வரவேண்டும். ஒரு தொழிலாளி உரிமையாளரிடம் இருந்து மட்டுமே சம்பளம் பெறுவதுதான், அவனுக்கும், அந்த நிறுவனத்திற்கும், அந்த நாட்டுக்கும் நல்லது. இந்தப் பணியாளர் அன்பாகக் கவனித்துக் கொண்டார் என நாலு நல்ல வார்த்தைகளை முதலாளியிடம் சொல்லிவிட்டுப் போங்களேன். எதற்குப் பணம்?

4. எப்படி ஒவ்வொரு உணவகத்திற்கும் தரம் இருக்கிறதோ அப்படி தனித்தனி விலைப்பட்டியலும் இருக்கிறதல்லவா? அப்படி இருக்க டிப்ஸ் எதற்கு?

5. புகழ்ந்து பாடிய புலவனுக்கு பரிசுகளும் கிராமங்களும் தரும் அரச மனப்பான்மையைத்தான் டிப்ஸ் கொடுக்கும் கலாச்சாரத்தின் மூலம் காட்டிக் கொள்கிறோம் என்கிறேன். இல்லை என்கிறீர்களா?

6. ஒவ்வொரு உணவக முதலாளியும் தன் உணவகத்தின் சொத்தாகச் சில தொழிலாளிகளை மட்டும் அடையாளம் கண்டு வைத்திருக்கிறார். இவர்களுக்கு மட்டுமே உரிய சம்பளம் தரப்படுகிறது. முக்கியச் சமையல்காரர், முக்கியச் மேற்பார்வையாளர் என.. உதவிச் சமையல்காரர், சர்வர்கள், துடைப்பாளிகள் எல்லோரும் முடிந்த வரைக் குறைந்த ஊதியமே பெறுகின்றனர். சில உணவகங்களில் ஒட்டுமொத்த டிப்ஸ் தொகையை அனைவரும் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர். சிலவற்றில் இல்லை.

7. உழைப்பதற்குத் தான் சம்பளம் பெறுகிறாரே. உழைப்பிற்கேற்ற ஊதியம் இல்லை என்றால் கேட்டுப் பெறவேண்டும். முதலில் அன்பான உபசரிப்பிற்கு என்றீர்கள். அடுத்த டேபிள் என்றதும், அவன் எனக்கா உபசரணை செய்தான் என்கிறீர்கள். அதாவது உங்களுக்கு உபசரணை செய்பவனுக்கு ஒரு பாராட்டுத் தொகை. உங்களால் கொடுத்துப் பழக்கப்பட்டவன் அதை தன் உரிமைத் தொகையாகக் கருதினால் அடுத்தவரிடமும் எதிர்பார்ப்பான். அதாவது நீங்கள் கொடுத்ததினால் நானும் கொடுக்க வேண்டும் என அவனை எதிர்பார்க்க வைக்கிறீர்கள். அதாவது உங்கள் மனத்திருப்திக்காக அவனுக்கும் எனக்கும் இடையிலான ஒரு உணர்வில் நுழைகிறீர்கள். சரிதானே!

8. அப்பா குழந்தைக்கு சைக்கிள் வாங்கித் தருவதற்கும், முதலாளி போனஸ் கொடுப்பதற்கும் வேண்டுமானால் ஒப்பிடலாம். டிப்ஸிற்கு எப்படி ஒப்பிட முடியும்?

9. டிப்ஸ் போன்றவற்றை ஒதுக்கி வைப்பதின் மூலமே சமுதாய ஒழுக்கம் பேணப்படும். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் இருப்பதைப் பரவலாக்கினால் மோசமான விளைவுகளே ஏற்படும். வெறும் இ-காசுகள்தான். அதற்கே சில பல கட்டுப்பாடுகளை நம் மன்றத்தில் வைத்திருக்கிறோம் அல்லவா? அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்.

10. கம்பெனிகளில் கூட விற்பனைப் பிரிவில் உள்ளவர்களுக்கு ஊக்கத்தொகை (இன்செண்டிவ்) மூலம் தான் பெரும்பான்மையானச் சம்பளம் அளிக்கப் படுகிறது. அது அவர்களின் திறமைக்குச் சவால். ஆனால் வெளியாட்களிடம் நன்கொடை பெறுவது தடுக்கப் படுகிறது, ஏனென்றால் அது நேர்மைக்கு விடப்படும் சவால். அதேதான் ஏற்படும் இங்கும்.


11. அம்மை வந்தால் கொப்புளத்தைக் கிள்ளிவிடக் கூடாது. அரிக்கத்தான் செய்யும். சுத்தமாக இருக்கத்தான் வேண்டும். உடல் என்னும் சமுதாயம் தானே எதிர்ப்புத் திறனை வளர்த்துக் கொண்டு நோயை எதிர்த்துக் கொள்ளும். சின்னச் சின்ன காய்ச்சலுக்கு வைத்தியர்கள் மருந்து கொடுப்பதில்லை. ஏனெனில் அவை நோய்களின் அறிகுறிகள் மட்டுமே. சமுதாயம் எதிர்ப்புத் திறனை வளர்த்துக் கொண்டுச் சரியாகி விடும். நாம் மூக்கை நுழைக்க ஆரம்பித்தால் சமுதாயத்திற்கு நோய் எதிர்ப்புச் சக்தியே இருக்காது. டிப்ஸ் கொடுப்பதின் மூலம் ஹோட்டல் பணியாளர்களின் சம்பளம் உயராமல் இருக்க நீங்கள் தான் காரணமாக இருக்கிறீர்கள். அப்புறம் அதற்காகவே நீங்களே டிப்ஸ் கொடுக்கிறீர்கள். அப்புறம் முதலாளிகளை நீங்களே திட்டி விட்டு உங்களை நல்லவர் என்றுச் சொல்லிக் கொள்கிறீர்கள். இதில் எதுவுமே தேவையில்லை. கட்டுப்படியானால் தொழிலைச் செய்ய வேண்டும். இல்லாவிட்டால் முன்னேற்றத்திற்கான வழியைத் தேட வேண்டும். அப்படித்தான் ஒருவன் உயர முடியுமேத் தவிர டிப்ஸ்களினால் அல்ல. டிப்ஸ்கள் அந்த முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கும்.

ஒரு செயலுக்கு ஒருவரிடம் இருந்து மட்டுமே ஊதியமோ அல்லது பரிசோ பெறுவதே நல்லது. இல்லையென்றால் நம்ம கிரிக்கெட் அணி மாதிரி ஆகிவிடும்.

ஒன்று முதலாளி ஊதியம் தரவேண்டும். அல்லத் வாடிக்கையாளர் டிப்ஸ் தரவேண்டும். இரு பக்கமும் என்பது பலபக்கங்களைத் தேடத் தூண்டி விடும்.

டிப்ஸ் கொடுத்துப் பழக்கப் படுத்தியாகி விட்டது பல இடங்களில். அது மெதுவாய் வளர்ந்து கௌரவப் பிரச்ச்னையாகி விடக் கூடாது என்பதுதான் கவலை. நான் சொல்லும் பின்விளைவுகள் டிப்ஸ் கலாச்சாரம் பரவினால், கண்டிப்பாய் ஏற்படும்.

சங்கக் காலத்திலேயே சொல்லி இருக்கின்றனர். கொடுத்துப் பழக்கப்படுத்தியவரையே நாடிக் கேட்டுப் பெறுகின்றனர் மக்கள்.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

கழிவிரக்கம்.. ஒரு பெரிய கொடையாளியை நாடிச் செல்கிறான் புலவன். தன் வறுமை ஒழிந்ததென. ஆனால் புரவலனின் நிலைமையும் புலவனைப் போலவே வறியதாய். அவனால் கொடுக்க இயலவில்லை. புலவனின் புலம்பல் இதோ!

ஈயென இரத்தல் இழிந்தன்று; அதனெதிர்
ஈயேன் என்றல் அதனினும் இழிந்தன்று;
கொள்ளெனக் கொடுத்தல் உயர்ந்தன்று; அதனெதிர்
கொள்ளேன் என்றல் அதனினும் உயர்ந்தன்று;

தெண்ணீர் பரப்பின் இமிழ்திரைப் பெருங்கடல்
உண்ணார் ஆகுப, நீர்வேட் டோரே;

ஆவும் மாவும் சென்றுணக் கலங்கிச்
சேறொடு பட்ட சிறுமைத் தாயினும்
உண்ணீர் மருங்கின் அதர்பல வாகும்,

புள்ளும் பொழுதும் பழித்தல் அல்லதை
உள்ளிச் சென்றோர் பழியலர்; அதனால்
புலவேன் - வாழியர், ஓரி; விசும்பின்
கருவி வானம் போல'
வரையாது சுரக்கும் வள்ளியோய்! நின்னே.

கொடுக்கப் பிறந்தவனே! நான் புறப்பட்டச் சகுனம் சரியில்லை. உன் மேல் ஒரு குற்றமுமில்லை. நான் உன்னை எதற்குத் திட்டப் போகிறேன். நீ வாழ்க. நீ மழை போல வஞ்சனை இல்லாமல் கொடுப்பவன். என் நேரம் சரியாயில்லை. நான் புறப்பட்ட போது குறுக்கேப் பறந்த காகம் எனக்கு ஒன்றும் கிட்டாதென்றுச் சொல்லியது. இருந்தும் வந்தேன். ஏன் தெரியுமா?

கொடு என்று கேட்டல் இழிந்தது - நான் கேட்டு விட்டேன்
கொடுக்க மாட்டேன் என்றுச் சொல்வது அதை விட இழிந்தது. கொடுக்காமல் நீ இருப்பது நல்லதல்ல
கொள் எனக் கொடுத்தல் உயர்ந்தது. ஆனால் நான் வந்து கேட்டும் இன்னும் நீ கொடுக்கவில்லை.
கொள்ளேன் என்பது அதை விட உயர்ந்தது. அப்படி ஒருவேளை நீ உன் வறுமையை நிலை மறந்து அதிகமாகக்க் கொடுத்திருந்தால் நான் வேண்டாம் என்று மறுத்திருப்பேன்.

கொட்டிக் கிடக்கும் செல்வமிருந்தாலும் கொடுக்க மனமில்லாதவனிடம் புலவர்கள் செல்லமாட்டார்கள். கடல்போல் உலகையே மூழ்கடிக்கும் அளவிற்குச் செல்வமிருந்தாலும் மக்கள் செல்லமாட்டார்கள். ஆனால் குழம்பிய குட்டையென்றாலும் குடிக்க ஏற்றபடித் தெளிய வைக்க பலவகைகள் இருப்பதைப் போல, கொடுக்கும் எண்ணமுள்ளவனிடம் கறக்கும் வழிகள் பல உண்டு. 


இன்று இல்லாவிட்டாலும் என்றாவது தருவாய் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது. அச்சாரமாய் இப்புகழாரத்தை வைத்துக் கொள்..

----------------------------------------------------------------------------------------------

ஒருபுலவன் நான் ஓரியிடம் சென்றேன் அவனிடம் கொடுக்க ஒன்றுமில்லை என பாடலெழுதி வைக்கிறான் என்றால்.. யோசிக்க வேண்டும். அதுவும் எப்படி.. விசும்பின் கருவி வானம் போல வரையாது சுரக்கும் வள்ளல்.. மழை பொய்ப்பதும் உண்டு என்ற உள்குத்து வைத்து. கொடுத்தா வெள்ளமா பணம் பாயும். இப்போ பஞ்ச காலம் மண்டை காஞ்சுடுச்சி..

என்னிக்கும் கொடுக்கிற கடங்காரி - இன்னிக்கு இல்லைன்னுட்டா, எப்பவும் குடுக்காத மகராசி இன்னிக்கு அள்ளிக் கொடுத்தா

இந்த வரிகள் மனதில் இருக்கட்டும். கடையேழு வள்ளல்களில் ஒருவனாகிய ஓரிக்கே இந்த நிலைமை. 

சாத்திரங்கள் எழுதியவர்கள், மருத்துவ நூல் எழுதியவர்கள், இப்படிப் பாராட்டப் பட்டு பரிசில்கள் பெற்றதாய் படித்திருக்கிறோமா? இல்லை அல்லவா? முகஸ்துதி - பரிசு, பணிவான சேவை - டிப்ஸ் இரண்டும் ஒன்றுதானே!!!

ஔவையும் சொல்லி இருக்கிறார்

இட்டார் பெரியோர் இடாதோர் இழிகுலத்தார் என..

நான் செய்த வேலையை வெறும் முகவுரை மட்டும் தந்து பெயர் தட்டிச் செல்கிறார் இன்னொரு சக பணியாளர் என்று குமுறும் உள்ளத்துக்குச் சொந்தக்காரர்களில் இந்த மன்றத்தின் பெரிய தலைகள் சிலவும் உண்டு தெரியுமா தென்றல்? அதே நிலைதானே உணவகத்தின் மற்ற தொழிலாளிகளுக்கும்.

சிலருக்குச் சந்தோஷமும் சிலருக்கு மனவருத்தமும் கொடுக்கக் கூடிய செயல் மனிதபிமான வரிசையில் சேராது என ஒப்புக் கொண்டதற்கு நன்றி..

இன்னும் சில உண்மைக் கதைகள் உண்டு விளக்க.

பெங்களூரில் நந்தினி என்கிற ஆந்திரா வகை உணவகம் உண்டு. நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு அன்கு அடிக்கடிச் செல்லும் வாடிக்கையாளன் நான். அந்த உணவகத்திலும் சரி எப்பொழுதாவது ஒரு முறைச் செல்லும் உணவகமாக இருந்தாலும் சரி, முதன் முறையாகச் செல்லும் உணவகமாக இருந்தாலும் சரி, நல்ல உபசரிப்பை எனக்குப் பெற்றுத் தருவது அங்குள்ள ஊழியர்களுடன் கண்ணியமாகவும் பரிவாகவும் நடந்து கொள்வதினால் தான்.

அதுதான் மிக முக்கியமான ஒன்று. வசூல்ராஜா படத்தில் கமல் ஒரு மருத்துவ மனைத் தொழிலாளியிடம் செய்து காட்டும் கட்டிப்பிடி வைத்தியம் போல, அதுதான் அந்த தொழிலாளிக்குக் கிடைக்கும் மிகப் பெரிய மனநிறைவு. கன்னாபின்னாவென்று உதார் விட்டு விட்டு 100 ரூபாய் டிப்ஸ் வைத்தாலும் கனிவான பணி கிடைக்காது. சரிதானே!!!

என்னுடைய இன்னொரு நண்பர், டிப்ஸை ஒரேடியாக இறுதியில் தரமாட்டார். முதல் பார்வையிலேயே டிப்ஸ் தருவார். வாசலைத் திறந்துவிடுபவருக்கு. இதனால் உள்ளே இருக்கும் சர்வர்கள் அவரை விழுந்து விழுந்து கவனிப்பார்கள். கடைசியில் கொடுப்பது அடுத்த முறைக்கான அச்சாரம் என்பார். எனக்கு மட்டும் தனிக் கவனிப்புத் தேவை என்னும் எண்ணம் அது.

ஆனால் பக்கத்து சீட்டுக் காரரிடம் எரிந்து விழுந்து நம்மிடம் குழைபவரைக் கண்டால் எந்த அளவிற்கு நமக்குத் திருப்தி இருக்கும்? யோசித்துப் பாருங்கள்!

எதிலும் சரி தவறு என்பதற்கு இடையில் சரியல்ல , தவறல்ல என்ற இரு நிலைகளும் உண்டு. நீங்கள் சரி என்று வாதிடுவதை விட தவறல்ல என்ற நோக்கில் வாதிடுவதாகவே எனக்குப் படுகிறது.

குறுகிய கால நோக்கில் தவறல்ல எனப் மனதிற்குப்படும் டிப்ஸ் நீண்ட கால நோக்கில் சரியல்ல என மாறிவிடுகிறது. டிப்ஸ் மனிதரில் வளர்க்கும் குணங்களினால்.

ஒருபக்கம் மனிதாபிமானம் என்றீர்கள். இன்னொரு பக்கம் நல்ல சேவை கிடைக்கும் என்னும் சுயநலம் என்கிறீர்கள். அப்படியானால் இது சுயநலமனிதாபிமானம் அல்லவா! 

நீங்கள் டிப்ஸை சுயநலத்திற்காக உபயோகப்படுத்த டிப்ஸ் பெறுபவன் அப்போதைய தேவையை நிவர்த்திக்கிறான்..

அதே சமயம் எல்லோரும் உங்கள் அளவு பணம் கொடுத்தால் நீங்கள் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக கொடுக்க வேண்டியதிருக்கும். விலைவாசி போல ஏறிக்கொண்டே போகும்.

அமெரிக்காவில் 10 சதவிகித மினிமம் டிப்ஸ் என்பது எழுதப்படாத ஒரு விதியாக இருக்கிறது. முடிவெட்டிக் கொண்டால் வெட்டியவருக்குத் தனியே டிப்ஸ் அதுவும் ஏறத்தாழ 10 சதவிகிதம்தான். அதாவது டிப்ஸ் என்பது ஏறத்தாழ எழுதப்படாத கட்டணம். சரி அதிருப்தியை எப்படிக் காட்டுவார்கள்?

அதுவும் டிப்ஸ் கொடுத்துதான். அதவது ஒரு ஒற்றைப் பைசாவை டிப்ஸாக வைப்பார்கள். 1 பைசா என்பது ஏறத்தாழ செல்லாக்காசு. அதாவது டிப்ஸ் கொடுத்தே திட்டவும் செய்வார்கள்.

அப்படிக் கலாச்சாரத்துடன் இரண்டற டிப்ஸ் கலக்கும். ஏற்கனவே விலைவாசி உயர்வால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இது இன்னொரு சுமையாய் மாறும்.. டிப்ஸ் கொடுக்காட்டி மரியாதை இல்லை என்ற எண்ணத்தை வளர்க்கும். ஏற்கனவே டேட்டிங் எனப் பிள்ளைகளின் செலவினால் பொத்தலாகிப் போகும் அப்பாக்களின் பாக்கெட்டுகள்தான் பாவம் இல்லையா?

ஆசை, பேராசை, நிராசை, கர்வம், தாழ்வுமனப்பான்மை, ஏமாற்றம் போன்ற உணர்வுகளுடன் விளையாடுவது டிப்ஸ் கலாச்சாரம்.

டிப்ஸ் கொடுத்துக் கொடுத்துப் பழகிய மனசிற்கு டிப்ஸ் வாங்கவும் ஆசை வரும் இல்லையா?

Monday, January 4, 2010

சூழல் - வாழ்க்கையில் வெற்றி தோல்விக்கு முக்கிய காரணம்



வாழ்க்கையில் வெற்றி தோல்வி சூழலில்தான் உள்ளது.


பரமசிவன் கழுத்திலிருந்து பாம்பு கேட்டது 

கருடா சௌக்யமா?

யாரும் இருக்கும் இடத்தில் இருந்து கொண்டால் எல்லாம் சௌக்யமே

கருடன் சொன்னது 

அதில் அர்த்தம் உள்ளது.


“சேற்றில் முளைத்த செந்தாமரை”


பழமொழியைச் சொன்ன உடனே ஆர்வமாய் எழும்பும் சுய முயற்சி நண்பர்களே அமைதி அமைதி… பாறையில் செந்தாமரை என்ன முயற்சி செய்தாலும் வளராது.. அதனால அமைதியா இருங்க.


கண்ணதாசன் சொன்னதைப் பார்த்தோம். கண்ணன் என்ன சொல்றார்?


கடமையைச் செய் பலனை எதிர்பாராதே!


வெற்றி தோல்வி இல்லைன்னு கண்ணன் சொல்லலை. ஆதாரம் வேணுமா? கீதை சொல்றதை முழுசா கேளுங்க

கீதாசாரம்

எது நடந்ததோ, அது நன்றாகவே நடந்தது.

எது நடக்கிறதோ, அது நன்றாகவே நடக்கிறது.

எது நடக்க இருக்கிறதோ, அதுவும் நன்றாகவே நடக்கும்.
உன்னுடையதை எதை இழந்தாய்? எதற்காக நீ அழுகின்றாய்?


எதை நீ கொண்டு வந்தாய், அதை இழப்பதற்கு?

எதை நீ படைத்திருந்தாய், அது வீணாவதற்கு?

எதை நீ எடுத்துக் கொண்டாயோ, அது இங்கிருந்தே எடுக்கப்பட்டது.

எதை கொடுத்தாயோ, அது இங்கேயே கொடுக்கப்பட்டது.


எது இன்று உன்னுடையதோ, அது நாளை மற்றொருவருடையதாகிறது.

மற்றொரு நாள், அது வேறொருவருடையதாகிறது

இதுவே உலக நியதியும், எனது படைப்பின் சாராம்சமுமாகும்.

இதை மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் வெற்றி தோல்வி இல்லை என்பது போலத் தோன்றும். சற்றே ஆழமாகப் பார்த்தால் அவர் இங்கே இங்கே என அழுத்திச் சொல்வது சூழலை அல்லவா?

சூழலை சூட்சுமமாக விளக்குகிறார் கண்ணன். நம் கையில் எதுவும் இல்லை. சூழல்தான் எல்லாம். அதுதான் படைப்பின் சாராம்சம்.

அதாவது வெற்றி தோல்விகள் சூழலால் நிர்ணயிக்கப் படுபவை. நாம் எடுத்துக் கொண்டது சூழலில் இருந்தது. கொடுத்ததும் சூழலுக்கு. நமது கடமை செயலாற்றல் மட்டுமே. சூழலுக்கு அது ஒப்புடையது என்றால் வெற்றி பெறுகிறது. இல்லை என்றால் தோல்வி அடைகிறது.

இந்த மாற்றத்தைக் சூழல் காலத்தால் செய்கிறது. அதனால் சரி எனப்படுவதைச் செய் என்கிறார் கண்ணன். வெற்றி தோல்வி

இல்லை என்றால் எதையும் செய்யாதே என்றல்லவா சொல்லி இருப்பார்?

அது மட்டுமல்லாமல், விசுவரூபம் எடுத்து, அனைத்தும் தன்னுள் அடக்கம் என்று காட்டுகிறார், அதாவது சூழல்தாங்க ஆண்டவன். பின்ன, நாம் உள்பட நம்மைச் சுற்றி உள்ளது எல்லாம் அவனில் அடக்கம் என்றால் அப்படித்தானே அர்த்தம்.


ஆன்மீகம் இப்படிச் சொல்லுதுன்னா அறிவியல் என்ன சொல்லுதுன்னு பார்ப்போம்.

பரிணாம வளர்ச்சி தத்துவம் என்ற ஒரு விஷயத்தில் உயிரினங்களின் வரலாற்றை அடக்குகிறார் சார்லஸ் டார்வின். அது என்ன சொல்கிறது?

சர்வைவல் ஆஃப் ஃபிட்டஸ்ட் – அதாவது தகுதி வாய்ந்ததே மண்ணில் வாழ்கிறது,

அதாவது சூழலுக்கு ஏற்ப உயிரினங்கள் தம்மை மாற்றிக் கொள்கின்றன. அதனாலேயே அவற்றின் இனம் அழியாமல் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. சூழலுக்கு ஏற்ப தம்மை மாற்றிக் கொள்ளாதவை அழிந்து விடுகின்றன.

ஆக ஆன்மீகம் என்று பார்த்தாலும் சரி அறிவியல் என்று பார்த்தாலும் சரி.. சூழல்தான் அனைத்தும்.
“ஆஹா, இப்பவே கண்ணைக் கட்டுதே!” என்கிறார் நடுவர் அமரன்
முதலில் வாழ்க்கையில் வெற்றி தோல்வி இல்லை என்று சொல்பவர்களுக்கு…

ஆமாம், இங்கே எதற்காக வாதாடுகிறோம்?

வெற்றி தோல்வி இல்லை என்ற கருத்து வெற்றி பெறணும் என்று நினைத்துதானே வாதங்களையே வைத்திருக்கிறீர்கள்.. அப்புறம் வாழ்க்கையில் வெற்றி தோல்வியே இல்லை என்று எப்படிங்க சொல்வது?

ஒரு செயல் ஏன் செய்யப்படுகிறது? அதுக்கு ஒரு இலக்கு இருக்கு, உதாரணமாகச் சாப்பிடுகிறோம் ஏன்? பசியாற..

வெற்றி என்பது பசி ஆறுவது, தோல்வி என்பது நம்ம உடம்புச் சூடே ஆறுவது (விஷத்தைத் தின்னா என்ன ஆகும்.) இலக்கு இல்லாத செயலே இல்லை,

இலக்கை அடைந்தோமா என்பதுதான் வெற்றி தோல்வியே தவிர, அந்த இலக்கு நல்லதா? கெட்டதா? அவசியமா? இல்லையா? என்பதல்ல.

நல்ல இலக்குகளை நிர்ணயிப்பது எப்படி என்று தெரியாத சூழலில் இருப்பதால் தான் இந்த பிரச்சனைன்னு நினைக்கிறேன்,

செயலின் முடிவு அதன் விளைவுகளால் அறியப்படுகிறது. அதாங்க வெற்றி, தோல்வி, செயல் நல்லதா, கெட்டதா என்பதைப் பொறுத்து வெற்றி தோல்விகள் முடிவாவதில்லை, செயல் அதன் இலக்கை எட்டியதா என்பதுதான் வெற்றி தோல்வி. நல்லது கெட்டதையும் வெற்றி தோல்வியையும் போட்டுக் குழப்பிக்காதீங்க.


வெற்றி தோல்வியின் அவசியம் என்ன?

வரலாறு என்பதே வெற்றி தோல்விகளின் பட்டியல்தான்

எப்படின்னு கேட்பீங்கன்னு தெரியும். மேல படிங்க.


வெற்றி தோல்வி எனப்படும் முடிவுகளை எப்படி எடுக்கிறோம் என்பதை மூன்றாகப் பிரிக்கலாம்.

1. சுய மதிப்பீடு
2. அப்போதைய சமூக மதிப்பீடு
3. காலம் செய்யும் சரியான மதிப்பீடு – சூழலில் ஏற்படும் தாக்கம்.


சுய மதிப்பீடு என்பது தன் செயலைப் பற்றி தானே கொள்ளும் அபிப்பராயம் ஆகும். இதைத்தான் அர்த்தமற்றது என்று செல்வா மற்றும் மதுரை மைந்தன் ஆகியோர் வாதாடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மற்ற வகை முடிவுகள் இல்லை என்ற சூழலில் இது சரி. ரஜினி படத்துக்கு முதல் நாள் முதல் காட்சி படம் பார்த்தல் போன்ற பல அர்த்தமற்ற வெற்றி தோல்விகள் இந்த வகைப்படும்.

சினிமா பார்த்தலை ஒரு சாதனையாக கருதும் சமூகம் இதைப் போற்றலாம். ஆக என்ன சமூகத்தில் இது நடந்ததோ அந்த சமூகத்திற்கு ஏற்புடையது என்றால் அவர்கள் இதை வெற்றியாகக் கொண்டாடுகிறார்கள்.

ஆனால் சில நூறு ஆண்டுகளுக்கு பின்னால் காலம் செய்யும் மதிப்பீடு இருக்கிறதே அது மிகச் சரியாக இருக்கும்.


சுய மதிப்பீட்டில் வெற்றிகரமாக இருப்பது, மகிழ்ச்சியான வாழ்வை வாழ உதவுகிறது. 

சமூக மதிப்பீட்டில் வெற்றிகரமாக இருப்பது அந்தஸ்து கௌரவத்துடன் வாழ உதவுகிறது. 

காலம் செய்யும் மதிப்பீட்டில் வெற்றிகரமாக இருப்பது சரித்திரத்தில் இடம் பெற்று காலம் காலமாக வாழ உதவுகிறது.



அனைத்துமே இதில் அடங்கி விடுகிறது இல்லையா? அலெக்ஸாண்டர், மைக்ரோசாஃப்ட், புத்தகங்கள், பலப்பல நிறுவனங்கள், எல்லாமே இதில் அடங்கி விடுகிறது.

இறைவன் அமைதியாக என்னவோ செய்திருக்கலாம். இப்படிப் பலப்பல உலகங்களை உண்டாக்கி அதில் உயிர்கள் வாழும் சூழலை உண்டாக்கி அவற்றிக்கு பல நியதிகளை வகுத்து ஒரு உயிர்ப்பான சூழலை உண்டாக்கி இருக்கிறார். அதனால்தான் இன்று பலர் எல்லாப் புகழும் ஒருவன் ஒருவனுக்கே என்கிறோம். ஏன்னா இந்தச் சூழ்நிலையை உண்டாக்கியவர் அவர்தானே. அதாவது கடவுளுக்கே புகழ் சூழலினால்தான். (இது ரொம்பத்தான் ஓவர்னு நடுவர் முனகுவது கேட்கிறது.).

ஒண்ணுமே செய்யாம சும்மா இரு என்பதற்காக இறைவன் நம்மைப் படைத்ததாக நான் கருதவில்லை. ஒரு பெரிய புதிர்போட்டு அதை அவிழ்க்கச் சொல்லி வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். நாமும் ஒவ்வொரு கட்டமாக அவிழ்த்துக் கொண்டே வருகிறோம். அதற்காக பல செயல்களைச் செய்கிறோம். அந்தச் செயல்களை விருப்பத்துடனும் ஊக்கத்துடனும், முழு ஈடுபாட்டுடனும் செய்ய ஊக்கிகளாக இருப்பவை வெற்றிகள்.


உதாரணமாக, உதாரணத்திற்காக எல்லோரும் சொல்வது சில வெற்றிகளையும் தோல்விகளையுமே. வெற்றி தோல்வி இல்லாத ஒரு வாழ்க்கை கூட உதாரணத்திற்குச் சொல்லப்படவில்லை. அதாங்க வெற்றி தோல்விகளின் முக்கியத்துவம்.


வெற்றி எனத் தவறாகக் கொள்ளப்படுகிறது என்றுதான் செல்வா சொல்லி இருக்கிறார் என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். அதாவது இது உண்மை வெற்றியல்ல என்றுதான் சொல்கிறார். வெற்றி தோல்வி பற்றி மனதைக் குழப்பிக் கொள்ளவேண்டாம் என்கிறார். அதை நான் மறுக்கப் போவதில்லை நான்.

அதாவது வெற்றி என நாம் கருதுவது எல்லாமே உண்மையில் வெற்றிகளா என்பது கேள்விக்குறிதான்.

தோல்விகள் என நாம் கருதுவது எல்லாமே உண்மையில் தோல்விகளா என்பதும் கேள்விக்குறிதான்.

ஆனால் வெற்றி தோல்விகள் உண்டு என்பதும், அது சூழலால், சூழல் மாற்றத்தால், காலத்தால் அளக்கப்படுகின்றன என்பதும் மறுக்க முடியாத ஒன்று. ஏனென்றால் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் விளைவுகள் மட்டுமல்ல, பக்கவிளைவுகள், பின்விளைவுகள் எல்லாம் உண்டு.


புத்தியுள்ள மனிதரெல்லாம் வெற்றி காண்பதில்லை
வெற்றி பெற்ற மனிதரெல்லாம் புத்திசாலி இல்லை.


வெற்றி பெற புத்தி மட்டுமே தேவை என்பதுதான் தவறு. வெற்றியில் இன்னும் பலவற்றின் பங்குகள் இருக்கின்றன. புத்தி இல்லாமல் கூட உழைப்பு, நல்லெண்ணம், அன்பு போன்றவற்றினால் வெற்றி பெறலாம் என்றுதான் அதற்கு சரியான பொருள். இதற்கு புத்தியில்லாதவன் மட்டுமே ஜெயிக்கிறான் என்று அர்த்தம் எடுப்பது தவறு. புத்தியில்லாதவனும் வெற்றி பெறுகிறான். புத்தி உள்ளவனும் வெற்றி பெறுகிறான் என்றுதான் பொருள்.

வெற்றி படைத்தான் அப்படின்னு சொல்லலை.. வெற்றி பெறுகிறான் என்றுதான் சொல்கிறார்கள். அதாவது வெற்றி என்பது சூழலால் கொடுக்கப்படுவது. அவன் பெறுவது இதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

இப்போ முதலில் வெற்றி தோல்வி நிர்ணயம் செய்வதில் சூழலின் பங்கு என்ன என்று சில சின்ன உதாரணங்கள் மூலம் பார்ப்போம்.


காந்தியடிகள் 22 நாள் சாப்பிடவில்லை. இது தனி மனித முயற்சி. இது வெற்றியா தோல்வியா?

எதுவுமே இல்லை. ஆனால்

ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் வன்முறை நுழைந்தது - காந்தியடிகள் 22 நாள் சாப்பிடவில்லை - வன்முறை நின்றது.

இப்படிச் சூழலுடன் சேர்த்தால் காந்தியடிகள் வெற்றிகரமான உண்ணாவிரதம் மேற்கொண்டார் என்று வெற்றி தோல்வி நிர்ணயம் ஆகிறது.

100 மீட்டர் தூரத்தை 10 நொடியில் கடந்தார். இது வெற்றியா தோல்வியா?

எதுவுமே இல்லை. ஆனால் அவருடன் ஓடியவர்கள் யாரும் 10 வினாடிக்குள் ஓட வில்லை என்றால் அவர் வெற்றி அடைந்தவராகிறார்.

சிலர் 9 வினாடிகளில் ஓடி இருந்தால் அவர் தோற்றவர் ஆகிறார்.

ஒருவன் பந்தய மைதானத்தில் 100 மீட்டர் தூரத்தை 9.56 வினாடிகளில் கடந்தது உலக சாதனை.

அதை விட வேகமாக யாருக்கும் தெரியாத சூழலில் ஒருவன் ஓடி இருக்கலாம். ஆனால் அவன் வேகமான மனிதனாக அறியப்படுவதில்லை.

ஆமையுடன் ஓடும் பொழுது வெற்றி பெறுபவன் குதிரையோடு போட்டிப் போடும் பொழுது தோற்றுப் போகலாம். இரண்டிலும் ஓடியது அவன்தான். ஓடிய வேகமும் அதேதான். ஆனால் அது வெற்றியா தோல்வியா என நிர்ணயித்தது சூழல்தானே.

ஆகவே ஒரு செயல் செய்யப்படுகிறது. தனியே அந்தச் செயலுக்கு வெற்றி தோல்வி இல்லை. ஆனால் சூழல் அங்கே இணைக்கப் படும் பொழுது மட்டுமே வெற்றியா தோல்வியா என்பது நிர்ணயம் ஆகிறது. அதனால் சூழலில்லாமல் வெற்றி தோல்வி இல்லை. (பரம்ஸ் அண்ணா மனம் நெகிழ்ந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் விடறார் பாருங்க)

மூன்றாம் வகை வெற்றியைப் பார்ப்போம்.

உலகத்தில் பலகோடி மக்கள் பிறந்து வாழ்ந்து மறைந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

அவர்களில் பலரின் பெயர் இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது. ஆனால் பலகோடி மக்கள் மறக்கப்பட்டு விட்டார்கள்.

காரணம் அந்தப் பலபேர் சரித்திரத்தில் இடம் பெற்று விட்டார்கள்.

பல கோடிப்பேர் வெற்றி தோல்வி பெரிதாக இல்லா வாழ்வை வாழ்ந்திருக்கின்றார்கள். காலத்திடம் தோற்றிருக்கிறார்கள்.

வெற்றி தோல்வி இல்லாவிட்டால் சரித்திரத்தில் அந்த மனிதனின் வாழ்க்கை மறக்கப்பட்டு விடுகிறது.
இதனால்தான் வெற்றி தோல்வி அவசியமாகிறது.


ஒரு கதை சொல்வார்கள். பரீட்சித்து மஹாராஜா சொர்க்கத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகளாய் இருந்தாராம். அவர் புண்ணியம் எல்லாம் தீர்ந்து விட்டது பூமியில் மீண்டும் ஜென்மம் எடுக்கவேண்டும் என்று இந்திரன் சொன்னாராம்..

அப்போ நாரதர் குறுக்கிட்டு, இவன் புண்ணியம் தீர்ந்து விட்டது என்பதற்கு என்ன அத்தாட்சி என்று கேட்க, பூலோக மக்கள் இவர் பெயரையே மறந்திருப்பார்கள். இவர் செய்த நல்ல காரியங்கள் இப்பொழுது யாருக்கும் நினைவிருக்காது என்றாராம் இந்திரன்.

சரி அதைச் சோதித்துப் பார்ப்போம் என நாரதர், இந்திரன், பரீட்சித்து ஆகியோர் பூலோகம் வந்தனராம். அங்கு ஒரு சத்திரத்தில் இளைபபாற, நாரதர் இந்திரனுக்கு பரீட்சித்து மஹாராஜா கதையைச் சொல்ல…

சத்திரத்தில் இருந்த பெரியவர், பரீட்சித்து மஹாராஜாவா? மிகப் பெரிய கொடையாளியாயிற்றே என்றாராம்..

மூவரும் சொர்க்கம் திரும்பி விட்டார்களாம். அதன் பின்பு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்தன. மீண்டும் பூலோகம் வந்தார்கள்..

இம்முறை 1000 பேரைக் கேட்டதில் ஒரே ஒருவனுக்கு பரீட்சித்து மஹாராஜாவைத் தெரிந்திருந்தது. மீண்டும் சொர்க்கம் திரும்பினர்.

இப்படி பலமுறை முயன்ற பிறகு ஒரே ஒருமுறை எல்லோருமே பரீட்சித்து மன்னரை மறந்திருந்தார்களாம். 

இதோடு ப்ரீட்சித்து மஹாராஜாவின் சொர்க்க வாசம் முடிந்தது என்று முடிவெடுத்து வரும் வழியில் ஒரு குளக்கரையில் இருந்த மண்டபத்தில் ஓய்வெடுக்க அமர்ந்தார்களாம்.

அப்பொழுது அங்கே ஒருவன் அங்கிருந்த ஒரு கல்வெட்டைப் படித்துக் கொண்டிருந்தானாம். இக்குளம் பஞ்சம் தீர்க்க பரீட்சித்து மன்னனால் வெட்டப்பட்டது என்று.. ஏமாற்றத்துடன் திரும்புகிறான் இந்திரன்.. குறுநகை செய்யும் நாரதர் மற்றும் கண்ணில் நீர் வடிய உணர்ச்சி வசப்படும் ப்ரீட்சித்துடன்.



இப்படி மறைந்தாலும் பல்லாண்டு காலம் வாழும் வாழ்க்கையைத்தான் வெற்றிகரமான வாழ்க்கை என்கிறோம்.

நம் வெற்றி / தோல்வி எவ்வளவு பெரியது என்பது, அது எவ்வளவு காலம் நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது என்பதைப் பொருத்து அமைகிறது.

மைக்கேல் ஜாக்சன் இறந்தாலும் அவர் புகழ் பல்லாண்டு காலம் வாழும். காரணம் அவரின் வெற்றி.

இதன் காரணமாகவே அவர் வாழ்க்கையில் பட்டத் துன்பங்களும் தோல்விகளும் கூட நினைவு கொள்ளப்படும். ஆனால் பாட்டு, நடனம் என்பதே தெரியாத சமூகத்தைப் பொறுத்த வரை அவர் யாரோதான்.

ஒரு குறுங்கதை!

ப்ளஸ் டூ தேர்வில் 98 விழக்காடுகளை பெற்ற மாணவி அழுது கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அதே தேர்வில் 10 விழுக்காடுகளைப் பெற்று தேற தவறிய மாணவர் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். மாணவி அழுதது ஒரு மதிப்பெண்ணில் முதன்மை இடம் தவறிவிட்டதற்காக. மாணவர் சிரித்தது தான் அப்படி என்ன எழுதினோம் அதற்கு 10 விழுக்காடுகள் கிடைத்ததே என்று.

அதாவது மாணவி தோற்று விட்டதாக அழுவதற்கும், மாணவன் சிரிப்பதற்கும் காரணம் என்ன?

சூழல்.

அவர்களைப் பொறுத்தவரை

இலக்கை விட 10 விழுக்காடு குறைவாக பெற்றவள் அழுகிறாள்.

இலக்கை விட 10 விழுக்காடு அதிகம் பெற்றவன் சிரிக்கிறான்.

ஆனால் சமூகத்தைப் பொருத்தவரை அதன் இலக்கு பாஸ் மார்க். 
(இப்போ நடுவரின் இலக்கு டாஸ்மாக் ஆகாம இருந்தாச் சரி) ஆக இரண்டாவது வகையைப் பொறுத்தவரை மாணவி வென்றாள். மாணவன் தோற்றாள்..

காலத்தைப் பொறுத்தவரை இவை ஒன்றும் முக்கியமில்லை. ஏனென்றால் சமூகச் சூழலில் இதனால் மட்டுமே எந்த மாற்றமும் நடக்கவில்லை.

இலக்குகள் வெவ்வேறா இருப்பதால் வெற்றிதோல்விகள் மாறுகின்றன. அதைத்தானே ஐயா சூழல் என்கிறோம்!



ஒருவன் தினம் ஆண்டவனைப் பிரார்த்தித்தானாம். ஆண்டவா எனக்கு லாட்டரியில் பத்து கோடி ரூபாய் பரிசு விழவேண்டும் என..

பரிசு விழவில்லை. தினம் தினம் ஆண்டவனைப் பிரார்த்தித்தானாம்.

ஒருநாள் ஆண்டவன் பொறுமை இழந்து அசரீரியாக சொன்னாராம்.. 
முதலில் ஒரு லாட்டரி டிக்கட் வாங்கித் தொலை என்று…


இது முயற்சியே வெற்றிக்குக் காரணம் என்று சொல்பவர்கள் சொல்லும் கதை…

ஆனால், அந்த சோம்பேறி கொஞ்சம் கண்மணியா இருந்திருந்தா..


சரியாச் சொன்னீங்க.. யாராவது வாங்கியதை தொலைக்க வைத்து, என் கையில் அந்த டிக்கெட் கிடைக்கும்படி செய்யுங்களேன் 

என ஆண்டவனை கேட்பான்.


கதையின் முதல் பாதியில் தோற்றது யார்?.
இரண்டாம் பகுதியில் தோற்றது யார்?
இதுதாங்க சூழ்நிலை.

மரணத்திற்குப் பின் நமக்குத் தெரியவா போகிறது என்றால்…

அது எப்படி என்று தெரியாதுதான். ஆனால் மரணிக்கும்பொழுது திருப்தியாய் மரணத்தை அரவணைக்கலாம். மாண்ட பின்னும் மக்கள் மனதில் வாழலாம்.

புத்தர், மஹாவீரர், கரிகாலன், இராஜராஜ சோழன், அசோகன், அலெக்ஸாண்டர், அரிஸ்டாட்டில், கம்பர், இளங்கோ, காளிதாசன், சாணக்யன், நாயன்மார்கள், ஆழ்வார்கள், ஹிட்லர், முசொலினி, நியூட்டன், ஐன்ஸ்டீன், பிராட்மேன், பீலே, மரடோனா, லிங்கன், பிரபாகரன், தலாய்லாமா, லெனின், டென்சிங், ஆர்ம்ஸ்ட்ராங், காமராஜர், சங்கீத மும்மூர்த்திகள், பெர்னாட்ஷா, ஷேக்ஸ்பியர், இந்திராகாந்தி, இடி அமீன், ஒபாமா, ஒசாமா, ஹர்ஷத் மேத்தா, அன்னை தெரசா, இப்படி பல தரப்பட்டவர்கள் இன்றும் புகழ் – இகழுடன் நினைக்கப்படுவதற்கு வெற்றி இலக்கை அடைய அவர்கள் செய்த முயற்சிகளே காரணம் என்பதை மறுக்க முடியாது. ஆக முயற்சி என்பதும் வெற்றி தோல்விகளுக்கு ஒரு காரணிதான்.

பரம்ஸ் அண்ணா சொன்னக் கதையைக் கூட பாருங்க.. தக்காளி விளை நிலங்களில் குறைந்த விலைக்கு கிடைத்து, அதிக விலைக்கு வாங்க ஆட்கள் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு எங்கே வாங்குவது எனப் புரியவில்லை. அன்றைய சூழலில் அது சூழ்நிலைத் தேவை.

ஆனால் இன்று ரிலையென்ஸ், ஃபுட் வேர்ல்ட் போன்றவர்கள் விவசாயிகளிடம் போய் ஒட்டு மொத்தமாக வாங்கி விடுகிறார்கள். மக்களும் இதுபோன்ற கடைகளில் வாங்குகிறார்கள். இன்று அதையே செய்தால் தக்காளியும் அழுகி விடும். அவரும்தான். காரணம் சூழ்நிலை. இதே போல் சர்ச்சில் மணியடிப்பவர் பெரிய சுருட்டுக் கம்பெனி முதலாளி ஆன கதையும் உண்டு.

ஆக வெற்றி தோல்வி உண்டு, எது அர்த்தமுள்ளது எது அர்த்தமில்லாதது எனப் பார்த்த நாம் வெற்றி தோல்விக்குக் காரணம் யார் என்பதையும் பார்ப்போம்.

வெற்றி – தோல்வி ஒருவனுக்குள்தான் இருக்கிறது என்றுச் சொல்ல முடியாது..

புத்தன் ஞானியாக காரணம் தியானம் என்று நினைக்கிறோம். அந்த தியானத்தைத் தூண்டியது என்ன? நோய், மூப்பு, மரணம் என்ற சூழல்தானே. அவன் அரண்மனையில் இருந்த பொழுது ஞானம் பிறக்கவில்லை. இம்மூன்றும் இல்லா இடத்தில் புத்தர் யோசித்தும் இருக்க மாட்டார் அப்படியே அவர் ஞானம் பெற்றுச் சொன்னாலும் யாரும் சட்டை செய்யவும் மாட்டார்கள்.

காந்தி அவமதிக்கப்படாமல் இருந்திருந்தால், அவரின் சூழலில் இருந்த அடிமைத்தனம் அவருக்குத் தெரியாமல் இருந்திருந்தால் அவரும் சாதாரணமாக இருந்து இறந்திருக்கலாம். அடிமைப்பாடு இல்லையென்றால் சுதந்திரப் போராட்டம் எதுக்கு?.

ஆப்பிள் கீழே விழுந்திருக்காவிட்டால் நியூட்டன் ஈர்ப்பு விசையைப் பற்றிச் சிந்தித்து இருக்கவே மாட்டார்.


சமூகச் சூழல் என்று ஒன்று உருவாகாமல் இருந்திருந்தால், மனிதனும் விலங்குதான். 
வெற்றிகளும் தோல்விகளும் அர்த்தமற்றுதான் போயிருக்கும்.



இலக்கு என்பது சூழலாலே நிர்ணயிக்கப் படுகிறது. பணம், பலம், புகழ், அதிகாரம், நிம்மதி, நீண்ட வாழ்வு, இன்பம் எப்படி சூழலில் எது முக்கியமாய் கொண்டாடப்படுகிறதோ அதுவே இலக்காகிறது. சூழ்நிலையில் இல்லாத ஒன்று இலக்கு ஆவது இல்லை.

வெற்றி தோல்வி என்பதும் சூழலாலேயே நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. அதுவும் எப்படி? ஒப்பீடு மூலம்.

ஒருவர் பெறும் வெற்றியின் அளவு மட்டும்தான் தனிமனிதனின் உள்ளுக்குள் இருக்கிறது.

சூழலுக்குச் சம்பந்தமில்லா காரியத்தில் வெற்றி பெற்றால் அதை கணக்கிலேயே எடுத்துக்கறதில்லை.. கின்னஸ் சாதனைகள் செய்தவங்க பலரை நாம் கண்டுக்காம இருப்பதற்கு இதுதானுங்களே காரணம்.

அதனால்தான் ஒருவனுடைய வெற்றி தோல்வியின் மிக அதிகமான பங்கு சூழலில் இருக்கிறது என்கிறோம்.

சூழல்தான் ஒருவனுக்கு வெற்றிகரமான வாழ்க்கையை வாழ வாய்ப்பளிக்கிறது.

ஆதி மனிதன் குழுவாக மாறி சமூக அமைப்பாக மாறிய பின்னர்தானே வெற்றி தோல்வியின் மகத்துவமே புரிய ஆரம்பித்தது.

ஊர் தோன்றி சமூகம் அமைந்த பின்னால்தானே பல சாதனையாளர்கள் தோன்ற ஆரம்பித்தனர்.

உயிருக்காக தினம்தினம் போராடிய ஆதி மனிதனால் சூழலின் தேவைக்கேற்ப ஆரம்பிக்கப்பட்ட அறிவியல் வளர்ச்சி,. அரிஸ்டாட்டிலால், ஐன்ஸ்டீனால், ஆல்வா எடிஸனால் இப்படி பலரால் சூழலுக்குத் தகுந்த மாதிரிதான் வளர்ந்தது இல்லையா?

மின்சாரம் கண்டுபிடிக்கும் முன்பாக டி.வி கண்டு பிடிக்க முடிஞ்சதா? அட இப்ப கூட மின்சாரம் இல்லாம கண்டு பிடிக்கத்தான் முடியுமா? தொலைஞ்சா வேணும்னா மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் தேடிக் கண்டுபிடிக்கலாம். ஆனால் அதை உருவாக்குது அப்புறம் பயன்படுத்துவது என்பது தலைகீழ நின்னு தண்ணி குடிச்சாலும்தான் முடியுமா?

பிரபஞ்ச முடிச்சுகள் ஒன்னொன்னாதான் அவிழ்க்கப்படுது… அதற்கு ஒரு வரிசை முறை உள்ளது. அந்த வரிசையில்தான் பிரபஞ்ச உண்மைகளும் வெளிப்படுது. அதாவது சூழலின் கையில்தான் எல்லாம்.

இனி சூழல் என்றால் என்ன என்பதைப் பார்ப்போம். ஏனென்றால் அது தெரியாததால் தான் இந்தப் பட்டிமன்றமே உருவானது.

அட நம்ம பட்டர்ஃபிளை எஃபெக்ட் தியரி சொல்லப்படுதே ஞாபகம் இருக்கா? இல்லையின்னா தசாவதாரம் ஒருமுறை பாருங்க.

எந்த ஒரு செயலும் அந்தச் சூழலில் அளக்கவியலா தொடர் நிகழ்வுகளை தோற்றுவிக்கின்றன. இந்த நிகழ்வுகள் ஒழுங்கற்ற முறையில் அமைந்தவை. அதனால் இந்த ஒரு செயலால் இந்த ஒரு நிகழ்வை உண்டாக்கலாம் என ஒரு எல்லை வரைதான் நம்மால் அனுமானிக்க முடியுது.

ஆனால் இதைச் சொன்னவரே பின் வருவதை யோசிக்க மறந்திட்டாரு.

பலரும் / பலதும் ஒரே சமயத்தில் பல செயல்களைச் செய்கிறார்கள். இதனால் பல விளைவுகள்., அவற்றின் தொடர் விளைவுகள், அதனால் தூண்டப்பட்ட பின்விளவுகள, பின்விளைவுகளின் பின்விளைவுகள் இப்படிப்பட்ட விளைவுகள் ஒன்றுக்கொன்று குறுக்கிட்டு அதனால் விளையும் விளைவுகள் நாம் எண்ணியும் பார்க்காத பல ஒழுங்கற்ற விளைவுகள் தோன்ற ஆரம்பிக்கின்றன. இதுதான் அந்த ஒழுங்கற்ற கற்பனையிலும் அடங்காத அளவில்லாத பின் விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.
ட்டர் ஃபிளை எஃபெக்டை சொன்னவருக்கே இவ்வளவு தெளிவா 
. நான் தான் விளக்கு விளக்குன்னு விளக்கிகிட்டு இருக்கேன்.)நாம் செய்யும் செயலைத் தவிர மிச்சமிருப்பதெல்லாம் சூழல். அதாவது 600 கோடி மனிதர்களும், பல்லாயிரங்கோடிக் கணக்கான இன்ன பிறவும் அவை செய்யும் செயல்களும், அவற்றின் பலப்பல மடங்கான பின் விளைவுகளும் நமது சூழலை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அப்படின்னா ஒரு செயலின் பலனில் சூழலின் பங்கு எவ்வளவு என்பதை அளக்கத்தான் முடியுமா?

சூழல் என்பது சின்ன விஷயம் என்று நினைத்தவர்களுக்கு சூழல் எவ்வளவு பிரம்மாண்டமானது என்று இப்ப புரிந்திருக்கும் என நினைக்கிறேன். சூழல் பிரம்மாண்டம். சூழலில் நாம் ஒர் அணு…


ஒவ்வொரு செயலும் சூழலின் தேவையைப் பொறுத்தே அமைந்தன. 

சூழலின் தன்மையாலேயே வெற்றி தோல்வி முடிவையும் அடைந்தன. 

சூழலில் ஏற்படுத்திய மாற்றத்தாலேயே நிலைத்தன. மாறின.. அல்லது அழிந்தொழிந்தன..


இந்த உண்மையை உணர்ந்தால் – அதற்கடுத்து மதுரை மைந்தன்-செல்வா போன்றவர்கள் சொல்லிய வெற்றி தோல்வி தனிமனிதனைப் பொறுத்தவரை அர்த்தமில்லாதது எனத் தானே புரியும். அதாவது செயலைச் செய்வது மட்டுமே நமது கடமை என்பது புரியும்.


வெற்றி என்பது வெற்றி மட்டுமே அல்ல என்பதும் தோல்வி என்பது தோல்வி மட்டுமே அல்ல என்பதும் புரியும். அதனால்தான் வெற்றி தோல்வி பற்றிக் கவலைப்படக் கூடாதே தவிர..

வெற்றி தோல்வி என்பது இல்லவே இல்லை என்பது தவறு.

சூழல் இல்லாமல் வெற்றி தோல்வியே இல்லை எனும் பொழுது, ஒருவனின் வெற்றி தோல்வியை சூழல்தான் நிர்ணயிக்கிறது என்று சொல்வதே சாலப் பொருத்தமாகும்.

எல்லோருக்கும் அதே சூழல்தானே இருக்கிறது. அப்புறம் சிலர் மட்டுமே சாதிக்கும் காரணம் என்ன? இதுதான் வெற்றி தோல்வி உள்ளே இருக்கிறது எனச் சொல்பவர்களின் வாதம்.

முக்கால் கிண்று தாண்டினா பிழைக்க முடியாது.. முழுக்கிணறையும் தாண்ட வேண்டும்.. அப்பதான் ஜெயிக்க முடியும். முயற்சியே இல்லாத வெற்றி தோல்விகள் உண்டு. ஆனால் சூழல் இல்லாத வெற்றி தோல்விகளே இல்லை.

வள்ளுவர் இதை அழகாச் சொல்லி இருக்காரு


செயதக்க அல்ல செயக்கெடும் செயதக்க
செய்யாமை யானும் கெடும்


அதாவது சூழலுக்கு தகுதியானவற்றை செய்யா விட்டால் அதாவது ஒண்ணுமே செய்யாம இருந்தா கூட தோல்வி உறுதி. சூழலுக்குத் தகுதியற்றதை செய்தாலும் என்ன முயற்சி செய்தாலும் வெற்றி என்பது எட்டாக்கனிதான். நான் சொல்லலீங்க. வள்ளுவரே சொல்லி இருக்கார்.

செயதக்க என்றால் நல்லதுதானே என்கிறீர்களா? இல்லை. சூழல் தான் எது செயதக்கது என அடையாளம் காட்டுகிறது… எது செயத்தகாதது என அடையாளம் காட்டுது. இடம் பொருள் காலம் அறிந்து செய்தல் வேண்டும் என்பது அப்படித்தான்.


அந்நியன் படத்தோட 5 பைசா ஏமாத்தினா தப்பா? 5 பேரு அஞ்சஞ்சு பைசா ஏமாத்தினா தப்பா? அஞ்சு கோடி பேர் அஞ்சு கோடி முறை அஞ்சஞ்சு பைசா தப்பா? என்ற கேள்வி பதில் சூழலின் தன்மையை அருமையா விளக்கும் ஒன்று.

சூழலுக்குத் தகுந்த காரியம் என்றால் அதில் சிறு வெற்றியில் இருந்து முழுவெற்றி வரை பல நிலைகள் உண்டு. தோல்வி கிடையாது.

எதையோ செய்து வெற்றி கிடைப்பதை அதிர்ஷ்டம் என்கிறோம். அதாவது என்னன்னே தெரியாமல் சரியான காரியத்தைச் செய்வது.

ஒண்ணுமே செய்யாம வெற்றி கிடைப்பதை குருட்டு அதிர்ஷ்டம் என்கிறோம். அதாங்க சூழ்நிலை.

மிகப் பெரிய முயற்சி செய்தும் தோற்றுப் போவதை துரதிர்ஷ்டம் என்கிறோம்.

ஆனால் இந்த வார்த்தைகளுக்கு பின்னால் இருக்கும் அடிப்படையே, சூழல்தான் வெற்றி தோல்விக்குக் காரணம் என்பதே ஆகும்.


அடுத்தவர் வெற்றிக்கு நாம் சொல்லும் காரணமாகவும், 
நம் தோல்விக்கு நாம் சொல்லும் சமாதானமாகவும் 
இருக்கும் அதிர்ஷ்டம், துரதிர்ஷ்டம் என்ற இரு வார்த்தைகளும் 
உண்மையில் வெற்றி தோல்வி என்பது சூழலில் தான் உள்ளது என நிரூபிக்கின்ற அடிப்படை ஆதாரங்கள் ஆகும்.



இந்த அடிப்படை உண்மையை நாம புரிஞ்சுகிட்டு, சூழலை அறிந்து, அதில் உள்ள வாய்ப்புகளை அறிந்து சுழலுக்கு ஏற்ப சரியான செயல்களை மட்டும் செய்ய முயற்சிப்பது, வெற்றிகளை அதிகமாகவும், போற்றப்படக்கூடிய தோல்விகளையும் தரும்.

நல்லது கெட்டதை தீர்மானிப்பது சூழல். வெற்றி தோல்வியை தீர்மானிப்பது சூழல். சில செயல்களில் தோல்வியே இல்லை,, சின்ன வெற்றி, சுமாரான வெற்றி, வெற்றி, மாபெரும் வெற்றி அப்படித்தான். காரணம் சூழல்….

அப்ப அறிவு, திறமை, பலம் இத்யாதி இத்யாதிகள் அர்த்தமற்றவையா என விகரம் புலம்புவார்.


ஒருவன் வெற்றி பெற அவனை வெல்லும் ஒன்று சூழலில் இல்லாதது கூட ஒரு காரணம். 

ஒருவன் தோற்க அவனை வெல்லும் ஒன்று சூழலில் இருந்தது கூட ஒரு காரணம். (ஹையோ ஹையோ)



நம் உள்ளுக்குள் இருப்பதும் வெளியில் இருந்து நாம் சம்பாதித்ததுதானே. கல்வி, அறிவு, மன உறுதி இப்படி அனைத்தும் சமூகம் நமக்கு கொடுத்தவை. சூழல் கொடுத்ததே அறிவும் திறமையும்.


மனிதனாய் பிறப்பதே அன்னை தந்தை தந்த குரோம்சோம்களில்தானே! (அதுவும் ஒரு சூழல்தான்.. உன்னை ஏன் தான் பெத்தோமோ என்று பல பேர் பின்னால் வருத்தப்படுவதும் சூழல்தான்) அந்தக் குரோமோசோம்கள் பண்பினைக் கொண்டு வந்துச் சேர்த்தன, உடல் பலம், நலம் எல்லாம் எங்கிருந்து வருகிறது? சூழலில் இருந்து.

வளர்ந்த சூழல் அறிவையும், தெளிவையும் மனத்திடத்தையும் கொடுத்தது.

மனிதனின் வாழ்வில் அன்னை, தந்தை, சொந்தங்கள், நண்பர்கள், ஆசிரியர்கள், அவர்களின் சமூகம், அவர்கள் படித்த புத்தகங்கள், அவர்கள் தங்கள் புலன்களால் பெற்ற அறிவுகள் தானே எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படை..

ஒன்றுமே தெரியாத குழந்தை உலகம் அறிந்து கொள்வது உள்ளிருந்தா வெளியில் இருந்தா? மனதிற்குள் ஆழ்ந்த அலசல் தேவை.. என்பதைக் கூட மனிதன் வெளியில் இருந்துதான் கற்றுக் கொள்கிறான்.

நமக்குள் இருக்கும் நம் மனதைக் கூட சூழல் செதுக்குகிறது. சிந்திக்கும் திறனை வளர்ப்பதும் சூழல்தான்.

தன்னை ஒருவன் வளர்த்துக் கொள்வதே சூழல் மூலம்தான். ஆக பிரச்சனைகளும் ஒருவனுக்கு சூழலில் இருந்துதான் வருகின்றன. தீர்வுகளும் சுழலில் இருந்துதான் வருகின்றன. அதை செய்யும் வல்லமையும் சூழலில் இருந்தே வருகிறது.


இதைத்தான் கீதையின் சாராம்சமாக


எதை நீ எடுத்துக் கொண்டாயோ,
அது இங்கிருந்தே எடுக்கப்பட்டது.
எதை கொடுத்தாயோ,
அது இங்கேயே கொடுக்கப்பட்டது.


என்று கண்ணன் சூழல்தான் எல்லாம் என்று சொல்லுகிறார்.

சுதந்திரப் போராட்டத்தில் பெரும் வெற்றி கண்ட காந்தி, இந்து முஸ்லீம் ஒற்றுமை விஷயத்தில் கண்டது என்ன? அதற்குக் காரணம் என்ன? காந்தியில் வெற்றி தோல்வி இல்லை. அந்தச் சூழலில்தான் இருந்தது..

காந்தி மட்டும் விடுதலை விரும்பவில்லை. இந்திய நாடே விடுதலையை விரும்பியது, அந்தச் சூழலை சரியாக உபயோகித்ததால் காந்தி வென்றார். அதற்கும் அவருக்கு அவர் சூழல் தந்த அறிவே உதவியது. அடுத்த விஷயத்தில் சூழலில் அந்த மனநிலை இல்லை.

உண்மை, அஹிம்சை என்பவைகளை காந்தி பெற்றது தன்னுள் இருந்தல்ல.. சூழலில் இருந்து. சிரவணன் நாடகம் கண்டு உண்மையை பேச முடிவெடுத்ததாக அவர் சொல்லி இருக்கிறார்.

இங்கே வந்து தமிழறிவை வளர்த்துக் கொண்டவர்கள் யார் யார் என்று கணக்கெடுத்துப் பாருங்கள். சூழல் புரியும்.

இராகுல் காந்தி அடுத்த பிரதமரா ஆக வாய்ப்பு தருவதில் சூழலுக்குத் தானே முதலிடம்.

நாம் நம்முடைய சூழலை உயர்த்தினால் நமக்குள் பல வெற்றியாளர்கள் உருவாகி வளர்வார்கள், அதுதான் வழியே தவிர,

பள்ளி வேண்டாம் கல்லூரி வேண்டாம்.. உடற்பயிற்சி வேண்டாம், திட்டங்கள் வேண்டாம் தனிமனிதன் எல்லாவற்றையும் சாதிக்கட்டும் என்று விட்டால் சாதனையாளர்கள் உருவாவது எப்படி?

ஒலிம்பிக்கில் இந்தியா பதக்கங்கள் குவிக்க முடியாமைக்கு காரணம் தனி மனிதனா? சமுதாயச் சூழலா?

இன்றும் நாம் நல்ல சமுதாயச் சூழலை அமைப்பதில் வெற்றி கண்டால்தான் சாதனையாளர்கள் உருவாகுவார்கள். தனிமனித முயற்சியில் இது பலிக்காது.


நெசஸிட்டி ஈஸ் மதர் ஆஃப் இன்வென்ஷன் என்பார்கள். தேவைதான் கண்டு பிடிப்புகளின் தாய். அந்தத் தேவை சூழலினால்தான் உருவாகிறது.

அதேபோல் சூழலில் ஒரு செயல் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தின் அளவே வெற்றி/தோல்வியின் அளவையும் நிர்ணயிக்கிறது.

பால்ராஜ் சந்திராயன் பற்றி பேசினார். அது வெற்றி என்று சொல்கிறார்களே. 100 சதவிகித இலக்கை எட்டவில்லையே என்கிறார். ஆனாலும் முன்பு இருந்த சூழலை விட இப்பொது இருக்கும் சூழலில் நமது நம்பிக்கை அதிகரித்து இருக்கு இல்லையா? அதைத்தானே வெற்றியின் படிகள் என்கிறோம்.

முதலில் நம் சூழலில் சந்திரன் என்று ஒன்று இருந்ததால்தான் இந்த முயற்சியே இல்லையா?
சந்திரனை ஏன் ஆராயவேண்டும்?

1. பூமிக்கு ஆபத்து வந்தால் பிழைக்க,
2. இன்னும் பல கிரகங்களை ஆராய தளமமைக்க.

இந்தத் தேவைகள் எல்லாம் எதனால் வந்தது.. விண்வெளியில உள்ள ஆபத்துகள், நிலவில் உள்ள கனிமங்கள், உலகம் பிறந்தது எப்படி, இதே போல் உலகங்கள் உள்ளனவா என அறிய ஆவல் காட்டும் சமுதாயச் சூழல்,

முயற்சிக்கு உதவி செய்வது மட்டும் சூழல் இல்லை. முயற்சியை செய்ய வைப்பதே சூழல்தான்.

ஆனால் மாபெரும் வெற்றி என்பது பல சிறு சிறு வெற்றிகளின் தொகுப்பு என்ற அறியாமையே அதைத் தோல்வி எனக் கூறும்.

ராக்கெட் செலுத்தப்பட்ட கட்டம் வெற்றி, பூமியைச் சுற்றி சந்திரனை நோக்கிப் பாய்ந்ததில் வெற்றி.. சந்திரனைச் சுற்றி வருவதில் வெற்றி.. சந்திரனை படமெடுத்து அனுப்பியதில் வெற்றி.

சந்திராயன் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பே பிரச்சனைகளை சந்திக்க ஆரம்பித்து விட்டது. காரணம், நிலவில் நிலவும் வெப்ப நிலையை தவறாக கணித்ததுதான். சந்திராயனோட வெப்பநிலை கடந்த ஆறு மாதங்களாக வரையறுக்கப் பட்ட வெப்ப நிலையை விட 10 டிகிரி அதிகம் இருந்திருக்கு. இந்தச் சூழ்நிலையில் இவ்வளவு நாள் தாக்குப் பிடிச்சதே மிகப் பெரிய வெற்றிதான்.

இதன் நோக்கம் சந்திரனின் சுற்றுப் பாதையில் ஒரு செயற்கைக்கோளை இந்தியாவில் நிறுத்த முடியும் என்ற உறுதிப்பாடு. அதனால் இது வெற்றி. இதைத்தான் காலம் மனதில் வைக்கும்.

இதுவே சந்திரனுக்கு டவுன்பஸ் போயிட்டு வர்ர மாதிரி சூழ்நிலை இருந்திருந்தா சந்திராயன் தோல்விதான்.

அப்போலோ 13 தோல்வி என்பதற்கும், சந்திராயன் வெற்றி என்பதற்கும் இதுதாங்க வித்தியாசம்.

ஆக வெற்றி தோல்வி இங்கும் சூழ்நிலையால் தான்.

வெற்றி தோல்வி என்பது சூழ்நிலையால் நிர்ணயிக்கப் படுவது என்பதால்தான். வெற்றி தோல்வி பற்றிக் கவலைப்படக் கூடாது. உழைப்பதையும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். ஆனால் ஒன்றே ஒன்று கண்டிப்பாக செய்ய வேண்டும்.

எந்த சூழ்நிலையில் என்ன செய்ய வேண்டும். எந்த அளவு செய்ய வேண்டும் எனப் புரிந்து செயலாற்ற வேண்டும்.

அது வெற்றியில் முடிந்தாலும் சரி தோல்வியில் முடிந்தாலும் வரலாற்றில் இடமுண்டு,

இதுதான் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கை!.

இனிச் சுருக்கமாக கன்பியூஷியஸ் மாதிரி சொல்கிறேன்…


சுற்றுச் சூழலின் காரணமாக பல வாய்ப்புகள் உருவாகின்றன. இலக்குகள் நிர்ணயிக்கப் படுகின்றன்

அந்த வாய்ப்புகளை சூழலின் காரணமாக பெற்ற அறிவு, பலம், பணம் போன்றவைக் கொண்டு போராடுகிறான் மனிதன்.

இதில் வெற்றியோ தோல்வியோ அவனுக்கு புகழ் உண்டாகி அவன் வாழ்க்கை வெல்கிறது.

அதனால் வெற்றி தோல்வி என்பதைச் சூழல்தான் தீர்மானிக்கிறது. அது மட்டுமில்லாமல் எந்த ஒரு செயலிலும் சூழலை நீக்கி விட்டால் செயல் அர்த்தமிழந்து போகிறது. வெற்றியும் இல்லை. தோல்வியும் இல்லை.


இப்பொழுது வாதத்தைத் தொகுத்துத் தருகிறேன்.


ஒரு செயலைச் செய்ய அவசியத்தையும் வாய்ப்பையும் ஏற்படுத்தித் தருவது சூழல்.

அதில் எது வெற்றி எது தோல்வி என நிர்ணயம் செய்வது சூழல்.

அந்தச் செயலைச் செய்ய அறிவு, துணிவு, பலம், பணம் இன்னபிறவற்றை ஒருவனுக்கு அளிப்பதும் சூழல்.

தனிமனிதன் செய்வது இந்தச் சூழலை சரியாக உணர்ந்து செயல்படுதல் மட்டுமே.

வெற்றியும் தோல்வியும் சூழலில் அவன் ஏற்படுத்தும் மாற்றத்தால் அளக்கப்படுகிறது.


ஆக வெற்றி தோல்விகளுக்கு 80 சதவிகிதம் சூழலும் 20 சதவிகிதம் தனிமனிதனும் காரணம் எனச் சொல்லலாம். காரணம் தனிமனிதனின் உழைப்பிற்கு நாம் வேண்டிய மரியாதை அது.

என்ன செய்யவேண்டும் என அறிதல், எப்படி, எப்போது, எதைக் கொண்டு, என அறிவது முதல் நாம் சரியான பாதையில் செல்கிறோமா என சூழலை அறிவது வரை தனிமனிதனின் உழைப்பு இருக்கிறதே.. அதுக்கும் அவரது மன உறுதிக்கும்தான் அந்த 20 சதவிகிதம்.

--------------------------------------------------------------------------------------------------


இனி எஞ்சி இருப்பது ஒரே ஒரு வாதம்.

கண்மணியின் மிகச் சிறந்த வாதம்தான் இந்தத் தலைப்பில் நடுவர் சூழலே வெற்றி, தோல்விக்கு அடிப்படை என தீர்ப்பளிப்பதற்குக் காரணம் என்று யாராவது சொல்லக் கூடும்.

ஆனால் இதிலும் சூழல் எவ்வளவு முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது என உணர வேண்டும்.

முதலில் இவ்வாதத்தை நான் இங்கு எழுப்பக் காரணம்,


செல்வா பட்டிமன்றம் போடலாம் என்ற சூழலை உருவாக்க 

அமரன் இந்தத் தலைப்பு என்னும் சூழலை உருவாக்க, 

வெட்டியாய் இருத்தல் என்னும் சூழல் காரணமாகவும், 

கடைசியாய் வாதாடுதல் என்ற சூழல் காரணமாகவும் 
எனக்கு கிடைத்த நேரத்தால், 

தமிழ்மன்றம் என்ற சூழலால் நான் கற்ற தமிழ் வித்தைகள் என்னும் அறிவைப் பயன்படுத்தி இதை எழுதி

ஒரு சூழலை உண்டாக்கி இருக்கிறேன்.


எழுதியது நான் என்றாலும், எப்படி எழுதி இருக்கிறேன் என்பதோடு, எங்கே எழுதி இருக்கிறேன் என்பதைப் பொறுத்தே இந்த வாதத்தின் வெற்றியே.

லொள்ளு வாத்தியார், பென்ஸ், பிரதீப், சிவா.ஜி, இதயம், ஆரென், இளசு, தாமரை, போன்ற விவாதப் புலிகள் இல்லா இடம்,

பரஞ்சோதி என்னுடன் ஒத்து வாதாடுகிறார் என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இதை சாதாரணமாக ஒரு விவாதப் பகுதியில் பதிந்திருந்தால் வாதம் பிரதி வாதம் என போய்க்கொண்டு தானே இருக்கும். வெற்றி என ஒரு முடிவு வராது.

அதே இன்னும் யாரும் அதிகம் புரட்டாத பக்கங்களில் பதிந்தால்? அங்கும் வெற்றி என்ற வார்த்தை வந்திராது.

ஒரு போட்டிச் சூழலில் பதிப்பதால் மட்டுமே வெற்றி அல்லது தோல்வி என நிர்ணயம் ஆகிறது. ஆக சூழல் 80 சதவிகிதம். தனிமனித முயற்சி 20 சதவிகிதம். இங்கே எனக்காக திருவள்ளுவர், கண்ணன், கண்ணதாசன், கமலஹாசன் முதல், மற்ற வாதிகள் வரை பலர் காரணம். எனது ஒரே வேலை சூழலில் இருந்தவைகளை இடம் மாற்றி ஒரு வரிசையில் தொகுத்து அதைச் சூழலிலிட்டு புதுச் சூழலை உண்டாக்கியது, அவ்வளவுதான்.

செயலில்லாதன் செத்துப் போனவன். விலங்குகள், தாவரங்களை கூட தனது ஜீன்களை மண்ணில் வெகுகாலம் வாழவைக்க செயல்படுகின்றன. செயல் ஒரு நோக்கு கருதி செய்யப்படுகிறது. அந்த நோக்கை உருவாக்குவதும் சூழலே. வெற்றி தோல்வியை நிர்ணயிப்பதும் சூழலே.

சூழல் என்றால் என்ன என்பது இப்போது புரிந்திருக்கும். சூழல் என்பது என்ன என்று புரியாத வரைக்கும்தான் நான் பெரியவன் நீ பெரியவன் நான் சாதித்தேன் நீ சாதித்தாய் என்னும் கர்வமெல்லாம்.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

இங்கு நான் எழுப்பிய வாதங்கள் மக்களைக் குழப்போ குழப்பு என்று குழப்பி இருக்கும்.

இந்தக் குழம்பியச் சூழ்நிலையில் வாதங்களுக்கு விடை கிடைக்காத காரணத்தினால் ஏற்படும் சூழல் பட்டிமன்ற நடுவரை இதுதான் சரி என தீர்ப்பு அளிக்க வைக்கும்.

அப்படி குழப்ப நான் உபயோகித்தது நான் என்னுடைய சூழலில் பெற்ற அறிவு!

அப்படி இல்லாவிட்டாலும் என் வாதங்களுக்கு எல்லாம் பதில் கிடைத்து நடுவர் வேறு முடிவு கொடுக்கலாம். அப்படி என்றாலும் வேறு வாதம்தான் சரி என்ற சூழல் உண்டாவதால்தான் நடுவர் அந்தத் தீர்ப்பை அளிப்பார்.

அப்படி நான் உண்டாக்கிய சூழலை மாற்ற நீங்கள் உபயோகிப்பதும் உங்கள் சூழலில் நீங்கள் பெற்ற அறிவைத்தான்.


ஆக தன்னைச் சுற்றி உண்டாக்கப்பட்ட சூழலைப் பொறுத்து, 
தன் சூழலில் இருந்து பெற்ற அறிவைப் பயன்படுத்தி 
எந்த வாதம் வெற்றிப் பெறுகிறது என நடுவர் தீர்ப்பு அளிக்கப் போகிறார்.


ஆக நடுவர் தீர்ப்பு அளிப்பதே எங்கள் அணிக்கு வெற்றிதான் என்பதையும் தெரிவித்துக் கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.

அப்படியே ஒரு ஸ்திரமான தீர்ப்பை அளிக்காவிட்டாலும் அதற்கும் காரணம் இப்பதிவுகள் ஏற்படுத்தியச் சூழலாகத்தான் இருக்க முடியும்..

எனவே வெற்றி தோல்வியை நிர்ணயிப்பதில் பெரும்பங்கு வகுப்பது சூழலே என இன்னொரு முறை அழுத்தமாகக் கூறி என் வாதத்தை முடித்து,

நல்வாதம் வெல்ல நல்லதொரு சூழல் அமையப் பிரார்தித்து அமைகிறேன்.

நன்றி. வணக்கம்,

--------------------------------------------------------------------------------------------------

பின் குறிப்பு : என் வாதத்தின் சாராம்சம்.(சூழல் சூழல் என்ற வார்த்தை நடுவர் தலையைச் சுற்ற வைத்திருப்பதால் நடுவர் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளும் சூழலை ஏற்படுத்தும் பொருட்டு..)


சூழலுக்கு தேவையில்லாத செயல் வெட்டிச் செயல்.

சூழலின் தேவையே மனிதனின் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை அடையளப்படுத்துகிறது.

தனிமனிதன் பொருத்தவரை அவன் ஒரு செயலை, ஒரு சூழலில் முயற்சித்து செய்கிறான் அவ்வளவுதான்.

அச்செயலின் வெற்றி தோல்வி என்பது சூழலால் மட்டுமே நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

சூழல் இல்லா விட்டால் அது வெறும் செயல்தான். காலத்தால் அது அழிந்துவிடும். 

சூழல் என்பது மாற்றத்திற்கு உட்பட்டது. எனவே வெற்றி என எண்ணியது தோல்வியும் ஆகலாம் தோல்வி என எண்ணியது வெற்றியும் ஆகலாம். சூழலில் காலம் தாண்டி வாழும் மாற்றத்தை விளைவிக்கும் செயல்களே நிலைக்கின்றன, மற்றவை அர்த்தமற்றவை ஆகின்றன.

எனவே வாழ்க்கையில் வெற்றி தோல்வி உண்டு. அவை முக்கியமும் கூட.

வெற்றி தோல்விக்கு சூழல்தான் மிக முக்கிய காரணம்..