Friday, December 18, 2009

நிழலுக்கு உயிர் கவிதை - 6



கவிஞனாகிப் பார் தோழா!

கவிஞனாகிப் பார்
உன்னுள்
கதிர்கள் முளைக்கும்
புவியும் ஒளிரும் பார்
அதனால்
புலன்கள் விழிக்கும்

மூளையால் பார்
கண்ணால் பார்
இதயத்தால் பார்
இன்னும்
அத்தனைப் புலன்களாலும் பார்

உச்சியில் கருக்கொண்டதை
உடலின்
அத்தனைச் செல்களுக்கும்
நரம்புகளில் அனுப்பி
அனுபவம் பெறு

வர்மப்புள்ளிகள்
ஞானேந்திரியங்கள்
கர்மேந்திரியங்கள்
உன்னுள் இருக்கும்
அத்தனைப் பொறிகளும்
ஒளிபெற்றிட

சின்னக் கலத்தின் நுனியில்
சிந்தனைகள் பாயட்டும்

எங்கு தொடங்கும்
எங்கு பரவும்
உணர்வு
எங்கு குவிந்து
எங்கு எரியும்

வேடிக்கை மனிதர்கள்
வண்ணமிழக்க
நரம்புகளின் சுருதியில்
கரங்கள்
வண்ணமிழைக்கும்

மொட்டு மலரும்
சிற்றோசையிலும்
சில்லெனப் பரவும் வாச வீச்சுக்ளிலும்
பட்டின் மெனமையிலும்
வண்ண வெடிப்புகளிலும்
உன்னுள் விழும் ஒருபொறி

உனக்குள் பரவி
உணர்வுகளை ஒளியேற்றி
ஒளிச்சிதறல்களை
உன்னுள் கருவாகி
ஒளிரும் சிந்தனையில்
ஒளிரும் மானுடம்
உன்னுள்
கவிபிறக்கின்ற வினாடி!


உணர்வுகளுக்கு ஒளியேற்றி
உன்னுள்
சிந்தனைக் கடலில் மூழ்கு
நீ கடவுள்

ஊமைக் குத்துக்கள் வாங்கி
உடலெல்லாம் உக்கிரம் ஏறிய
உஷ்ண ஓவியனின்
தூரிகை வேகத்தில்
காகிதங்கள் எரிகின்றன.

ஓவியனின் பதில் இப்படியும் இருக்கலாம்!!

என்னுள் வியாபித்த
பாரதியை நான்
ஏட்டில் வரைந்த பொழுது
என்னைப் படம் பிடித்தது
யார்?

சூரியன் தன்னைச்
சில்லுகளாய் உதிர்த்து
காகிதத்தில் பதிக்கின்றான்
கவிதையாக!

இருந்து போன
பழைய உலகங்கள்
இருண்டு போயின
சின்னப் பிரம்மனின் தூரிகையால்
புதிய
சூரிய மண்டலப் படைப்பு 

என் ஆதாரப் புள்ளிகள்
உன் மின்சாரப் பார்வை பட்டு
விழித்துக் கொண்டன

என்னை ஒளிர வைத்த
உன் கண்களை
எழுத
சிந்தையையும்
சொற்களையும்
கண்களையும்
குவித்துப் பிரயாசிக்கிறேன்

உன்னை எழுத!
காரிய சிரத்தை உன்னை ஒளியூட்டும்
காவியச் சிரத்தை உலகை ஒளியூட்டும்
சட்டியில் இருந்தது அகப்பையில்
அகப்பையில் இருந்தது பிறக்கையில்
படைப்புடன் சேர்த்து
ஒளிர்வது நீயும்தான்

..

No comments:

Post a Comment